Miskant chiński Zebrinus

miskant chiński 'Zebrinus' to odmiana miskanta o długich, zielonych liściach ozdobionych poziomymi pasami w kolorze od kremowego do jasnożółtego. Roślina tworzy obszerną kępę, wyprostowaną u nasady, lecz łukowato wyginającą się ku górze. Po ciepłym lecie nad liśćmi pojawiają się miedziane, a następnie srebrzyste wiechy. Bardzo mrozoodporny, wytrzymały i łatwy w pielęgnacji, ten miskant, wyróżniony Award of Garden Merit przyznawaną przez RHS, pozostaje atrakcyjny aż do środka zimy. Jego bardzo wyraźne paskowanie jest widoczne w ogrodzie z daleka.

Miskant należy do rodziny wiechlinowatych. Jest trawą wieloletnią sezonu ciepłego: jego karpa zimą przechodzi w stan spoczynku, a nowe źdźbła wyrastają późną wiosną. Źdźbła, jak nazywa się łodygi traw, nie drewnieją i co roku są całkowicie odnawiane. Liście i łodygi zasychają po przymrozkach, ale długo pozostają na miejscu. miskant chiński rośnie naturalnie na rozległych obszarach Azji Wschodniej, między innymi w Chinach, Korei, Japonii i na Tajwanie, na łąkach oraz odkrytych zboczach. Jego karpa wytwarza krótkie kłącza i tworzy gęstą kępę, która stopniowo się rozrasta. Ulistnienie osiąga wysokość 1,20–1,50 m; kwiatostany mogą sięgać 1,50 lub 2 m. Dorosły egzemplarz zajmuje od 80 cm do 1 m szerokości. Roślina osiąga pełny rozwój w ciągu trzech do pięciu lat. Długie, wąskie liście, lekko ostre na brzegach, początkowo wyrastają pionowo, a następnie się odchylają. Przecinają je nieregularne pasy o różnej szerokości, biegnące od jednego brzegu do drugiego. Początkowo jasnożółte, później przybierają kremową barwę i stają się bardziej widoczne w miarę upływu lata. Przez środek każdego liścia biegnie również delikatne, jasne unerwienie. 'Zebrinus' tworzy kępę o przewieszających się końcach. Termin kwitnienia zależy od długości i ciepła lata. W sprzyjających latach przypada ono od sierpnia do października: nad liśćmi pojawiają się delikatne wiechy od różowych po miedziane. Następnie rozwijają się w srebrzyste pióropusze, a podczas zasychania stają się jasnobeżowe. W chłodnym klimacie pojawiają się późno albo wcale. Wraz z pierwszymi przymrozkami liście zmieniają kolor na słomkowożółty, a następnie jasnobrązowy. Sucha kępa utrzymuje się przez część zimy. Ta odmiana jest mrozoodporna do -20 °C w przepuszczalnej glebie.
Forma uprawiana obecnie pod nazwą 'Zebrinus' figuruje już w katalogu belgijskiego szkółkarza Auguste'a Van Geerta z 1878 roku, pod nazwą Eulalia zebrina. W tym samym roku pojawia się u Louisa Van Houtte'a pod nazwą Eulalia japonica 'Zebrina'.

Bardzo strukturotwórcza, ta trawa może być wykorzystywana na naturalistycznej rabacie, do wydzielania części ogrodu lub jako kontrast dla różnorodnych geometrycznych form w ogrodzie o uporządkowanym charakterze. Jej paskowane ulistnienie naturalnie komponuje się z innymi trawami i wysokimi bylinami o wiejskim charakterze. proso rózgowate 'Northwind', trzcinnik krótkowłosy, głowaczek olbrzymi i aster gładki 'Calliope' tworzą spójną kompozycję. Całość przywodzi na myśl wysoką łąkę, która pozostaje dekoracyjna również zimą, gdy liście zaschną.