Turzyca czarniawa - Carex atrata

turzyca czarniawa, turzyca o czarnawych kłosach, wyróżnia się krótkimi, prawie czarnymi kłosami prawie czarnymi, które pochylają się nad kępą delikatnych liści o świeżej zielonej barwie. To dobrze widoczne letnie kwitnienie odróżnia ten gatunek od wielu turzyc uprawianych głównie ze względu na liście. Bardzo odporna na mróz i wiatr, ta górska bylina doskonale nadaje się do wilgotnego skalniaka lub na obrzeże rabaty. Jest rośliną odpowiednią do chłodnego klimatu lub ogrodu alpejskiego. Dobrze rośnie w przepuszczalnej glebie, która nie wysycha latem.

Rodzaj turzyca należy do rodziny ciborowatych. Rośliny z tej grupy przypominają trawy, ale nie należą do rodziny wiechlinowatych. To bylina zielna, której liście są sezonowe: rozwijają się w ciepłej porze roku, zasychają wraz z nadejściem chłodów, a wiosną odrastają z karpy. Ten dziko rosnący gatunek ma rozległy naturalny zasięg występowania — od Grenlandii przez Europę po umiarkowane regiony Azji. We Francji spotyka się go w górach, na subalpejskich i alpejskich murawach, wrzosowiskach oraz na niektórych chłodnych, skalistych zboczach. Dobrze znosi długotrwałą pokrywę śnieżną i rośnie w pełnym świetle, na ubogich w składniki odżywcze glebach, świeżych do wilgotnych, ale niepodmokłych. Krótkie kłącza tworzą gęstą kępę, która powoli się rozrasta. Liście o szerokości od 3 do 5 mm są równowąskie, elastyczne i jasnozielone, czasem lekko sinozielone. Pozostają wyraźnie krótsze od łodyg kwiatowych. Te ostatnie są wzniesione, cienkie i trójkątne w przekroju, co jest typową cechą turzyc; ich końce pochylają się pod ciężarem kłosków. Ulistnienie osiąga podczas kwitnienia wysokość od 30 do 40 cm, a szerokość kępy wynosi od 30 do 40 cm, przy czym liście pozostają niższe. Kwitnienie przypada od czerwca do sierpnia, zależnie od wysokości nad poziomem morza i klimatu. Każda łodyga wytwarza od trzech do pięciu kłosków owalnych lub cylindrycznych, długości od 1 do 2 cm. Zbudowane są one z licznych, drobnych kwiatów pozbawionych ozdobnych płatków. Początkowo skupione i mniej lub bardziej wzniesione, dolne kłosy w czasie dojrzewania stają się zwisające. Ich łuski, od brunatnofioletowych po czarniawe, dały początek łacińskiemu epitetowi atrata, oznaczającemu „poczerniała” lub „odziana w czerń”. Owoce, zamknięte w małych utrikulach, przybierają płową do ciemnobrązowej barwę. Opisana przez Linneusza w 1753 roku turzyca ta jest arktyczno-alpejskim gatunkiem chłodnych muraw. Jej mrozoodporność sięga poniżej -25 °C. Na terenach nizinnych powodzenie uprawy zależy przede wszystkim od gleby utrzymującej wilgoć oraz stanowiska chronionego przed palącym słońcem. Dobrze znosi gleby od lekko kwaśnych do obojętnych, a także niewielką zawartość wapnia.

Na wilgotnym skalniaku tę górską turzycę można sadzić w małych grupach między kamieniami, w kieszeniach głębokiej i lekko wilgotnej gleby. Można jej także użyć do obsadzenia zbocza wystawionego na północ lub wschód oraz niskiej łąki. Możesz połączyć ją z turzycą davalla w najbardziej wilgotnej części, z pierwiosnkiem ząbkowanym ‘Alba’, pełnikiem ‘Lemon Supreme’ oraz bodziszkiem leśnym ‘Mayflower’. Ich białe, cytrynowożółte i liliowoniebieskie kwiaty naturalnie otaczają jej ciemne kłosy.