Turzyca leśna - Carex sylvatica

Turzyca leśna (Carex sylvatica), nazywana także turzycą leśną, zachwyca prostym wdziękiem i siłą dzikich roślin. Ta średniej wielkości trawa, bardzo rozpowszechniona w wilgotnych podszytach naszych lasów, w ogrodzie tworzy gęstą kępę o najeżonym, ale niezwykle lekkim pokroju, złożoną z równowąskich, miękkich liści o bardzo intensywnej zielonej barwie. Jej kwiatostany pojawiają się latem pośród liści. Są niepozorne, lecz pełne wdzięku, złożone z oddzielnych, lekko łukowato wygiętych kłosów męskich i żeńskich. To mrozoodporna, tworząca darń bylina, którą docenisz za jej niezwykle naturalny urok, a także za zdolność do okrywania i umacniania gleby w zacienionych częściach ogrodu. Posadź ją w dość wilgotnej glebie, nawet gliniastej, w półcieniu lub głębokim cieniu.

Carex sylvatica to turzyca pochodząca z Europy, rozpowszechniona również w całej umiarkowanej części Azji, Algierii i Ameryce Północnej. Ta „trawa” należy do dużej rodziny ciborowatych. Ta tworząca darń trawa, o krótkich kłączach, tworzy kępę o najeżonym pokroju, osiągającą od 50 do 60 cm wysokości i szerokości. Jej półzimozielone, wąskie i równowąskie liście mają 4,5 mm szerokości i około 70 cm długości. Są bardzo szorstkie w dotyku, ich brzegi są zwężone, a końce zwisające. Intensywnie zielona barwa liści jesienią przechodzi w brąz, podczas gdy z kępy wyrastają nowe, soczyście zielone liście. Od maja do lipca, tuż nad liśćmi, pojawiają się kwiatostany osadzone na cienkich źdźbłach o wysokości od 60 do 70 cm. Każdy z nich składa się z jednego końcowego kłosa kwiatów męskich w rdzawym kolorze, górującego nad 2 lub 3 oddzielnymi kłosami żeńskimi, które w miarę dojrzewania przybierają barwę od zielonkawej do jasnobeżowej.

Turzyca leśna utworzy w półcieniu gęstą kępę liści, która zasłoni glebę i zniechęci chwasty do wzrostu. Możesz zestawić ją z zawilcem gajowym (Anemone nemorosa) lub funkiami, które akceptują takie same warunki uprawy. Będzie także pięknym tłem dla cebul kwitnących wiosną, na przykład narcyzów, krokusów i tulipanów botanicznych. Choć nie zachwyca spektakularnym wyglądem, roślina ta doda wiele lekkości obfitemu ulistnieniu rodgersji, pióropuszom paproci, a także dobrze skomponuje się z żurawkami. Ponieważ ta trawa najlepiej rośnie w glebie świeżej do wilgotnej, naturalnie znajdzie miejsce w ogrodach wodnych, na brzegach lub przy obrzeżu zbiornika wodnego, pomagając je stabilizować. Posadź ją także na obrzeżu rabat z bylinami. Aby uzyskać piękny, naturalny efekt, posadź ją w większej grupie, w ogrodzie nowoczesnym lub wiejskim, nawet w ciężkiej, gliniastej glebie.