Turzyca sztywna Aurea

Turzyca sztywna 'Aurea' to interesująca odmiana turzycy sztywnej, ceniona za złote liście, szczególnie efektowne wiosną. Ich słoneczna barwa będzie tym bardziej wyrazista, im bardziej roślina będzie wystawiona na słońce. To roślina brzegów wód i terenów podmokłych, przypominająca trawę. Tworzy miękką i wdzięczną kępę długich, wąskich, lekko łukowato wygiętych liści, spośród których wiosną wyrastają długie pędy z delikatnymi, brązowymi kłosami. Jej ulistnienie zasycha zimą, ale dobrze mrozoodporna podstawa rośliny wytrzymuje silne mrozy. Znosi zanurzenie w wodzie na głębokość 10 cm.

Turzyca sztywna należy do rodziny ciborowatych, podobnie jak papirus. Jest rodzimym gatunkiem botanicznym, rozpowszechnionym niemal w całej Francji, aż do wysokości 1500 m n.p.m. Spotyka się ją w bardzo wilgotnych miejscach, w wodach mniej lub bardziej stojących (jeziorach, starorzeczach, na brzegach stawów), często na mulistym dnie pokrytym warstwą wody o głębokości mniejszej niż 30 cm.

Forma 'Aurea' wyróżnia się żółtą barwą liści, szczególnie intensywną wiosną. Ta turzyca wyrasta z podstawy o krótkich kłączach i tworzy gęstą kępę o zaokrąglonym, rozłożystym pokroju, osiągającą w okresie kwitnienia wysokość 60–70 cm, a 40 cm wysokości w samej fazie ulistnienia. Rozrasta się powoli, zajmując na powierzchni do 40 cm. Jej delikatne, równowąskie liście mają złoty środkowy pas, obwiedziony anyżowozielonym brzegiem. Są lekko łukowato wygięte i osiągają od 40 do 60 cm długości oraz od 3 do 5 mm średnicy. Od maja do czerwca pojawiają się długie, smukłe, brązowe kłosy o długości 3 cm, osadzone na cienkich pędach na wysokości 60 cm nad ziemią. Zielone, gładkie owoce mają mały, zakończony ostrym wierzchołkiem koniec. Całe ulistnienie nadziemne zamiera zimą, a wiosną roślina rozpoczyna ponowny wzrost.

Tę turzycę można sadzić w płytkiej wodzie, a także na brzegu zbiornika, wszędzie tam, gdzie gleba ma charakter bagienny. Doskonale nadaje się do ozdabiania oczek wodnych, a także do obsadzania podmokłych rabat, na przykład w towarzystwie wiązówki błotnej Filipendula ulmaria. Możesz połączyć ją na przykład z Acorus calamus 'Variegatus', Caltha palustris lub z efektownym skrzypem Equisetum japonicum. Szczególnie dobrze komponuje się z niebieskimi funkiami na wilgotnym stanowisku.

Roślina pożyteczna dla bioróżnorodności: zanurzona podstawa tej rośliny zapewnia schronienie małym skorupiakom, ślimakom wodnym, narybkowi i małym rybom, mszywiołom, traszkom oraz żabom. Jest także siedliskiem licznych mikroorganizmów korzystnych dla równowagi biologicznej wody.