Nektaryna Flateryna

Ta nektaryna, czyli Prunus persica nucipersa 'Flateryna', to późna odmiana, która pod koniec lata wytwarza płaskie nektaryny. To dość silnie rosnące, lecz niewielkie drzewo wytwarza ładne, jasnoróżowe wiosenne kwiaty. Jest samopylna, więc aby zawiązać owoce, nie potrzebuje w pobliżu innego egzemplarza. W sierpniu i wrześniu wytwarza małe, spłaszczone owoce, które w czasie dojrzewania stają się czerwone. Ich żółty miąższ jest soczysty i słodki, gdy spożywa się je tuż po zbiorze, ale można je również wykorzystywać do przygotowywania deserów. Podobnie jak brzoskwinia, nektaryna jest podatna na kędzierzawość liści i wymaga regularnych oprysków od końca zimy. Posadź ją w słońcu, w pulchnej, żyznej glebie, która latem pozostaje lekko wilgotna.

Nektaryna należy do dużej rodziny różowatych, do której zalicza się większość naszych drzew owocowych (jabłonie, grusze, wiśnie, śliwy...). Nazwa gatunkowa „persica” została nadana brzoskwini, którą uważano za roślinę pochodzącą z Persji. W rzeczywistości wszystkie uprawiane formy brzoskwiń pochodzą z północnych Chin. Nektaryna, po łacinie Prunus persica nucipersa, jest wynikiem naturalnej mutacji brzoskwini, do której miało dojść w XVI wieku. To niewielkie, zrzucające liście, mrozoodporne drzewo można uprawiać we wszystkich naszych regionach klimatu umiarkowanego, ale preferuje ono cieplejsze regiony południowe, ponieważ jego dość wczesne wiosenne kwitnienie może zostać zniszczone przez późne przymrozki. Nektaryna, blisko spokrewniona z brzoskwinią gładką, ma również gładką, błyszczącą skórkę, a jej miąższ jest żółty lub biały, jednak pestka łatwo oddziela się od miąższu, podczas gdy u brzoskwini gładkiej do niego przylega.
Odmiana Prunus persica nucipersa 'Flateryna' rośnie silnie, ale jej docelowe rozmiary pozwalają uprawiać ją nawet w najmniejszych ogrodach. Tworzy niewielkie drzewo o wysokości 3 m i szerokości 2 m. Prowadzona w formie półpiennej, ma krótki pień, z którego wyrasta wiele mniej lub bardziej pionowo rosnących gałęzi, nadających jej nieco otwarty, rozłożysty pokrój. Nektaryna zaczyna owocować w wieku około 7 lat, a jej żywotność nie przekracza 15–20 lat. Jej liście są intensywnie zielone i wydzielają delikatny zapach migdałów. Opadają jesienią. Liście są długie, mają od 8 do 15 cm długości i od 3 do 4 cm szerokości, a ich ogonki liściowe są krótkie. Jasnoróżowe kwiaty pojawiają się w kwietniu. Są dość dekoracyjne, ale bardzo wrażliwe na mróz. Dlatego jeśli drzewo rośnie na północ od Loary, trzeba posadzić je w szczególnie nasłonecznionym miejscu, osłoniętym od wiatrów, na przykład w narożniku przy kamiennej ścianie. Z tego powodu nektarynę częściej uprawia się w ciepłych, osłoniętych stanowiskach, gdzie latem wymaga nawadniania. Kwiaty są obupłciowe i samopylne. Zawiązują płaskie, nieregularne owoce, początkowo żółte i czerwone, a w miarę dojrzewania coraz bardziej czerwone. Dzięki temu, że długo pozostają jędrne, zbiory mogą trwać przez kilka tygodni, od sierpnia do września. Nektaryny zerwane, gdy są jeszcze nieco twarde, będą nadal dojrzewać w domu.

Na stół lub do kuchni: nektarynę można jeść na surowo lub po ugotowaniu, na słodko albo na słono, podawać flambé, w tarcie, w glazurze lub po deglasowaniu. Bardzo dobrze komponuje się z winem i niektórymi rodzajami mięsa, na przykład z kaczką. Wykorzystuje się ją w wielu przepisach, zwłaszcza na dżemy, kompoty i wypieki...

Nektaryna Flateryna jest interesująca do małych ogrodów, w których liczy się każdy kawałek miejsca. Możesz połączyć ją z karłowymi drzewami owocowymi, aby stworzyć niewielki sad. Dostępnych jest wiele nowoczesnych, dobrze przystosowanych odmian, takich jak jabłoń Garden Sun Red, którą można uprawiać nawet w pojemniku i która obdarzy cię dużymi, słodkimi, czerwonymi owocami. Karłowa grusza Belle Hélène, której owoce są równie duże jak u odmian klasycznych, również będzie bardzo dobrym wyborem. Wśród wiśni odmiana Garden Bing jest w pełni samopylna i zdecydowanie godna polecenia...