Figowiec Grise de Tarascon

Ficus carica Grise de Tarascon (synonimy: Rouge d'Argenteuil, Boule d'Or, Adam, Grosse de Juillet) to silnie rosnąca, dwukrotnie owocująca i wczesna odmiana figowca, ceniona za obfitość, wielkość i doskonały smak lipcowych „fig kwiatowych”, rozpoznawalnych po niemal szarej skórce. Późnoletnie plony są równie obfite, jednak składają się ze znacznie mniejszych fig o bardzo ciemnobrązowej barwie, słodkich, lecz mniej smacznych. Ponieważ tak poszukiwane figi kwiatowe są niszczone przez przymrozki, odmianę tę najlepiej uprawiać w cieplejszych regionach, gdzie późne przymrozki występują wyjątkowo.

Figowiec Grise de Tarascon tworzy drzewo o pokroju rozłożystym, szersze niż wyższe, które z łatwością osiąga 4 m wysokości i 6 m szerokości (do 5 m × 7 m). Odmiana ta wyróżnia się tym, że w sprzyjającym klimacie wytwarza tyle samo fig kwiatowych w czerwcu i lipcu, co fig jesiennych we wrześniu i październiku. Figa kwiatowa, bardzo duża i szarofioletowa, waży do 150 g, natomiast figa jesienna, znacznie mniejsza i ciemnobrązowa, waży od 60 do 80 g. Różowy miąższ figi kwiatowej słynie z wyjątkowo słodkiego smaku i niemal syropowej konsystencji. Figa jesienna również jest bardzo słodka, ale jej smak jest mniej wyrafinowany.

Figi wykorzystuje się do przyrządzania słodkich potraw (tart, clafoutis, konfitur…) lub dań wytrawnych, w połączeniu z kozim serem, suszoną szynką albo foie gras. Po zbiorze nie zaleca się przechowywania ich w lodówce, ponieważ pogarsza to aromat fig, a ich skórka może ucierpieć wskutek wilgoci i skraplania się pary wodnej. Najlepiej spożywać je od razu, prosto z drzewa, delektując się ich niezmienionym miodowym aromatem. Zbiór przeprowadza się etapami, w miarę dojrzewania fig. Ta odmiana jest samopylna i partenokarpiczna, dzięki czemu wytwarza owoce bez zapłodnienia. Nie wymaga obecności innych figowców ani udziału błastofagi, jedynego owada zapylającego figowca, zbyt wrażliwego na zimno, by przetrwać w chłodnym klimacie.

Wśród odmian figowca wyróżnia się:

– odmiany owocujące raz w roku, które wydają jeden, dość obfity plon na początku jesieni

– odmiany owocujące dwa razy w roku, takie jak Grise de Tarascon, które plonują dwukrotnie: na początku lata wytwarzają figi nazywane „figami kwiatowymi”, pojawiające się na drewnie zeszłorocznym, oraz figi jesienne, rozwijające się na pędach tegorocznych.

Pochodzący z Turcji i Azji Mniejszej figowiec (Ficus carica) należy do rodziny morwowatych. To niewielkie drzewo liściaste, często o powyginanym, szarawym pniu. Liście są szorstkie, intensywnie zielone, jesienią żółkną, delikatnie owłosione, stosunkowo duże (czasami osiągają 20 cm długości) i osadzone na długim ogonku liściowym. Blaszka liściowa jest głęboko podzielona na trzy do siedmiu klap o karbowanych brzegach (najczęściej na pięć), o zmiennym kształcie; ich spód jest aksamitny, z wyraźnie zaznaczonymi nerwami. Drewno jest miękkie i gąbczaste, a kora szara i gładka. System korzeniowy tego niewielkiego drzewa jest silny i rozłogowy, rozrasta się we wszystkich kierunkach.

Figowiec jest często uznawany za jedno z najpiękniejszych drzew owocowych. Oryginalne liście nadają mu walory ozdobne i zapewniają przyjemny cień podczas letnich upałów. Posadź figowiec przy murze, który ochroni go przed zimnem podczas surowych zim, na stanowisku południowym lub południowo-zachodnim, w towarzystwie granatowca właściwego, morwy białej i nieśplika japońskiego w cieplejszych regionach. W chłodniejszych regionach można zestawić go z pigwowcem, akebią pięciolistkową i feijoą, które również są mrozoodporne i egzotyczne. Przy wyborze miejsca sadzenia uwzględnij docelowe rozmiary rośliny i zachowaj odpowiednią odległość. Chociaż korzenie nie uszkadzają nowoczesnych konstrukcji, mogą powodować szkody w murach z suchego kamienia lub wzniesionych tradycyjną metodą z użyciem słabej zaprawy.