Figowiec Sultane

Figowiec Ficus carica Sultane (synonimy: Bellone dwukrotnie owocujący lub Noire de Juillet) to stara odmiana figowca dwukrotnie owocującego, bardzo mrozoodporna i niewymagająca, uprawiana w wielu regionach, z wyjątkiem najchłodniejszych obszarów naszego kraju. Drzewo jest silnie rosnące, samopylne i może wydawać dwa plony w roku: w lipcu, a następnie ponownie we wrześniu i październiku, jeśli pierwszy plon nie zostanie zniszczony przez późne przymrozki. Jego fioletowe figi zawierają czerwony, bardzo słodki, rozpływający się w ustach i aromatyczny miąższ. Owoce są odporne na pękanie i wilgoć. Szczególnie cenione są w kuchni.

Figowiec Sultane tworzy drzewo o pokroju rozłożystym, które z łatwością osiąga 5 m wysokości i 4 m szerokości. Ta odmiana najpierw wytwarza figi kwiatowe, które w sprzyjającym klimacie można zbierać już na początku lipca. Owoce są wówczas wydłużone, ciemnofioletowe, niemal czarne, i ważą do 60 g. Z kolei jesienna figa dojrzewa we wrześniu i październiku, jest bardziej okrągła, ma bardziej niebieskawe zabarwienie i waży zaledwie 45 g. Ten plon jest jednak obfitszy od pierwszego. Figi wykorzystuje się do przygotowywania słodkich potraw (tart, clafoutis, konfitur…) lub dań wytrawnych, w połączeniu z kozim serem, suszoną szynką albo foie gras. Po zbiorze nie zaleca się przechowywania ich w lodówce, ponieważ pogarsza to aromat fig, a ich skórka może ucierpieć z powodu wilgoci i skraplania się pary wodnej. Najlepiej spożywać je od razu, przy stole, a idealnym miejscem na degustację jest przestrzeń pod drzewem, gdzie ich miodowy aromat pozostaje nienaruszony.

Wśród odmian figowca wyróżnia się:

– odmiany owocujące raz w roku, wydające jeden, dość obfity plon na początku jesieni

– odmiany dwukrotnie owocujące, owocujące dwa razy w roku. Wydają figi nazywane „figami kwiatowymi” na początku lata, pojawiające się na drewnie zeszłorocznym, oraz figi jesienne, rozwijające się na pędach tegorocznych.

Figi odmiany Sultane zbiera się etapami, w miarę dojrzewania owoców. Ta odmiana jest samopylna i partenokarpiczna, dzięki czemu wytwarza owoce bez zapłodnienia. Nie wymaga obecności innych figowców ani udziału zapylającego figowca blastofaga, jedynego owada zapylającego figowce, który jest zbyt wrażliwy na chłód, by przetrwać w zimnym klimacie.

Pochodzący z Turcji i Azji Mniejszej figowiec (Ficus carica) należy do rodziny morwowatych. Jest to niewielkie, silnie rosnące drzewo liściaste o zaokrąglonym, wzniesionym pokroju i często powyginanym pniu, osiągające od 3 do 5 m we wszystkich kierunkach. Liście są szorstkie, intensywnie zielone, jesienią przebarwiają się na żółto, są delikatnie owłosione, stosunkowo duże (czasami mają 20 cm długości) i osadzone na długich ogonkach liściowych. Blaszka liściowa jest głęboko podzielona na od 3 do 7 ząbkowanych klap (najczęściej na 5) o zmiennym kształcie, a jej spód jest aksamitny, z wyraźnie wystającymi nerwami. Drewno jest miękkie i gąbczaste, a kora szara i gładka. System korzeniowy tego niewielkiego drzewa jest silny i rozłogowy, rozrasta się we wszystkich kierunkach.

Figowiec jest często uważany za jedno z najpiękniejszych drzew owocowych. Jego oryginalne liście nadają mu walory ozdobne i zapewniają przyjemny cień, szczególnie pożądany podczas letnich upałów. Posadź figowiec w osłoniętym miejscu przy murze, który ochroni go przed chłodem podczas surowych zim, na stanowisku południowym lub południowo-zachodnim, w towarzystwie granatowca, morwy białej i nieśplika japońskiego w cieplejszych regionach naszego kraju. W chłodniejszych regionach można zestawić go z pigwowcem, ake­bią pięciolistkową i feijoą, które również są mrozoodporne i egzotyczne. Przy wyborze miejsca sadzenia dokładnie uwzględnij jego docelowe rozmiary i zachowaj odpowiednią odległość od innych obiektów. Chociaż korzenie nie powodują szkód w nowoczesnych konstrukcjach, mogą uszkadzać stare mury z suchego kamienia lub wzniesione przy użyciu zaprawy o małej zawartości spoiwa.