Figowiec Violette Dauphine

Figowiec 'Violette Dauphine' (Ficus carica) to wczesna, bardzo plenna i silnie rosnąca odmiana. Wytwarza duże owoce o fioletowej skórce i soczystym, słodkim, różowym miąższu. Ta samopylna odmiana jest dwukrotnie owocująca, co oznacza, że owocuje dwa razy w roku. Pierwszy zbiór jest obfity i przypada mniej więcej na lipiec, natomiast jesienne figi dojrzewają we wrześniu i październiku. Figowiec jest drzewem liściastym, mrozoodpornym, które najlepiej rośnie na słonecznym stanowisku. Sadź go jesienią lub zimą w miejscu nieprzemarzającym, a w chłodniejszych regionach – wiosną.

Figowiec 'Violette Dauphine' wytwarza piękne owoce, które w czasie dojrzewania mają ciemnofioletową skórkę oraz delikatny i soczysty miąższ. Figi wykorzystuje się do przygotowywania słodkich potraw, takich jak tarty, clafoutis i konfitury, a także dań wytrawnych, w połączeniu z kozim serem, szynką dojrzewającą lub foie gras. Po zbiorze nie zaleca się przechowywania ich w lodówce, ponieważ niska temperatura pogarsza aromat fig, a ich skórka może ucierpieć wskutek wilgoci i skraplania się pary wodnej. Najlepiej spożywać je od razu, delektując się nimi pod drzewem, gdzie zachowają swój miodowy aromat.

Wśród odmian figowca wyróżnia się:

- odmiany owocujące raz w roku, dające jeden, dość obfity plon na początku jesieni

- odmiany dwukrotnie owocujące, owocujące dwa razy w roku: na początku lata wytwarzają tak zwane figi kwiatowe, pojawiające się na drewnie zeszłorocznym, a jesienią – figi jesienne, rozwijające się na tegorocznych małych gałązkach.

Odmiana 'Violette Dauphine' jest odmianą dwukrotnie owocującą. Po raz pierwszy owocuje obficie w lipcu, dając figi kwiatowe o masie od 100 do 120 g, a następnie po raz drugi jesienią, około września i października, wytwarzając figi jesienne o masie od 50 do 80 g. Zbiór przeprowadza się etapami, w miarę dojrzewania owoców.

Ta odmiana jest samopylna i partenokarpiczna, dzięki czemu wytwarza owoce bez zapłodnienia. Nie wymaga sadzenia innych figowców ani udziału błastofagi, jedynego owada zapylającego figowiec, który jest zbyt wrażliwy na mróz, by przetrwać w chłodnym klimacie.

Pochodzący z Turcji i Azji Mniejszej figowiec (Ficus carica) należy do rodziny morwowatych. Jest to niewielkie, liściaste i silnie rosnące drzewo o zaokrąglonym, wzniesionym pokroju i często powyginanym pniu, osiągające w przypadku tej odmiany od 4 do 6 m wysokości i 3–4 m szerokości. Liście są szorstkie, intensywnie zielone, jesienią przebarwiające się na żółto, delikatnie owłosione i stosunkowo duże, czasami osiągają 20 cm długości. Mają długi ogonek liściowy. Blaszka liściowa jest głęboko podzielona na trzy do siedmiu klap o brzegach karbowanych, najczęściej na pięć, o zmiennym kształcie. Ich spód jest aksamitny, z wyraźnie zaznaczonymi nerwami. Drewno jest miękkie i gąbczaste, a kora szara i gładka. System korzeniowy tego niewielkiego drzewa jest silny i rozłogowy, rozrasta się we wszystkich kierunkach.

Figowiec jest często uznawany za jedno z najpiękniejszych drzew owocowych. Oryginalne liście nadają mu walory ozdobne i tworzą przyjemny cień, szczególnie pożądany podczas letnich upałów. Posadź figowiec przy murze, który ochroni go przed zimnem podczas surowych zim, na stanowisku południowym lub południowo-zachodnim, w towarzystwie granatowca, morwy białej i nieśplika japońskiego w cieplejszych regionach. Na północy możesz zestawić go z pigwowcem, akebią pięciolistkową i Feijoa, które są również mrozoodporne i egzotyczne. Przy ustalaniu odległości sadzenia uwzględnij jego docelowe rozmiary. Chociaż korzenie nie uszkadzają nowoczesnych konstrukcji, mogą powodować szkody w starych murach z suchego kamienia lub wzniesionych przy użyciu słabej zaprawy.