Grusza Duo Bonkreta Williamsa i Dobra Ludwika

Grusze 'William’s' i 'Louise Bonne D'Avranches' tworzą doskonale uzupełniający się duet, zapewniający obfitość pełnych smaku owoców, którymi można delektować się od połowy sierpnia do końca września. Te dwie odmiany, szczepione na tej samej podkładce, kwitną w tym samym okresie. Zwykle samosterylne, zapylają się wzajemnie, zapewniając obfite owocowanie na jednym drzewie. 'William’s' to soczysta i rozpływająca się w ustach gruszka, doskonała odmiana uprawiana na całym świecie, podczas gdy 'Louise Bonne D'Avranches', typowo nakrapiana karminową czerwienią od strony nasłonecznionej, dobrze nadaje się do gotowania. Ta bardzo ozdobna grusza zachwyca intensywnym kwitnieniem już na samym początku wiosny, a następnie jej ciemnozielone liście zdobią drzewo przez cały sezon, by jesienią przybrać piękne barwy. Bardzo dobra odporność na mróz oraz przystosowanie do wszystkich rodzajów gleby, z wyjątkiem nadmiernie zwięzłej i nieprzepuszczalnej, pozwalają sadzić gruszę we wszystkich regionach Francji, również na obszarach górskich. Znajdzie swoje miejsce posadzona na trawniku, z tyłu rabaty, w sadzie lub w owocowym żywopłocie.

To drzewo łączy dwa zrazy:

- zraz gruszy 'William's' : odmiana bardzo dobrze przystosowująca się do różnych warunków i łatwa w uprawie, ceniona za doskonałe walory smakowe swoich dużych gruszek oraz ich przydatność do przechowywania. Jej owoce, żółte po osiągnięciu dojrzałości, czasami nakrapiane rdzawymi plamkami, mają delikatny, soczysty, rozpływający się w ustach, słodki i wyjątkowo aromatyczny miąższ. Dość duże, o średnicy około 7 cm, okrągłe i krępe, nadają się do zbioru już w sierpniu i doskonale przechowują się do listopada, albo w przewiewnej piwnicy, albo w lodówce. Odmiana samopylna, bardzo dobry zapylacz dla innych grusz.

- zraz gruszy 'Louise Bonne d'Avranches': odmiana o średniej sile wzrostu, zapewniająca dobre i regularne plonowanie. Przystosowana do wszystkich regionów, na obszarach górskich wydaje lepsze owoce. Produkuje gruszki średniego kalibru, pięknie wybarwione na ceglastoczerwono na żółtym tle. Ich delikatny miąższ jest słodki i soczysty, a walory smakowe są dobre. Zbiór przypada na wrzesień, tuż przed osiągnięciem przez owoce dojrzałości, ponieważ mają one tendencję do przejrzewania. Ta grusza nie jest samopylna.

Pyrus communis (grusza pospolita) to drzewo owocowe należące do rodziny różowatych. Obecne w Europie od starożytności, pochodzi z lasów zachodniej Azji. We Francji grusze pojawiły się w XVI wieku, a za panowania Ludwika XIV kilka gatunków uprawiano w królewskich ogrodach. Na przestrzeni wieków pojawiła się bardzo duża liczba odmian. Uprawa grusz jest szeroko rozpowszechniona w Europie. 'William’s', znana również jako Bon Chrétien William’s lub Bartlett w USA, to stara odmiana gruszy, wyhodowana z samosiewu w 1796 roku w Wielkiej Brytanii przez Stair Wheelera (angielskiego nauczyciela), a następnie szerzej rozpowszechniona w XIX wieku przez Williamsa z Turnham (szkółkarza). 'Louise Bonne d'Avranches', znana również jako 'Louise Bonne de Jersey' lub 'Louise Bonne', to stara odmiana gruszy uzyskana w 1770 roku z wysiewu przeprowadzonego przez pana Longuevala z Avranches.

Ta grusza tworzy drzewo o piramidalnej koronie, osiągające w wieku dorosłym około 4–6 m wysokości i 4 m szerokości, wytwarzające liczne lekko łukowato wygięte gałązki o rozłożystym pokroju. Jej pokrój dobrze nadaje się do form wysokich (na pniu) lub niskich (w formie kielichowej), a niekiedy także do prowadzenia przy podporach (palmeta Verriera). Jej liście opadające na zimę są duże, mają od 8 do 10 cm długości, są naprzemianległe, owalne i lśniącozielone, a jesienią przybierają żółtopomarańczowe barwy. Kwitnienie przypada od końca marca do połowy kwietnia. Białe, pojedyncze kwiaty o średnicy od 2 do 3 cm, zebrane w baldachy, są miododajne. Mogą zostać uszkodzone przez mróz od -2 do -3 °C. To mrozoodporne drzewo, które znosi temperatury sięgające około -25 °C, nadaje się do uprawy we wszystkich regionach Francji, również na obszarach górskich. Grusze określa się jako samosterylne lub samoniezgodne, ponieważ ich kwiaty nie mogą zapylić się własnym pyłkiem. Dlatego obecność tych dwóch odmian na jednym drzewie umożliwia krzyżowe zapylenie, a tym samym owocowanie.

Te dwie odmiany gruszy, szczepione na jednym drzewie, zapewniają obfite i regularne owocowanie oraz szybkie wchodzenie w owocowanie, około 3–4 roku, a produkcja owoców staje się optymalna po 5–7 latach. Dorosła grusza (w wieku od 10 do 20 lat) produkuje średnio od 30 do 50 kg owoców rocznie. Zbiór rozpoczyna się około połowy sierpnia od odmiany 'William's' i trwa do połowy września w przypadku odmiany 'Louise Bonne d'Avranches'. Owoce należy zbierać nieco przed osiągnięciem pełnej dojrzałości oraz z szypułkami, aby zapewnić ich dobre przechowywanie. Gruszki są dość delikatne, dlatego należy zbierać je ręcznie i ostrożnie. Owoce nadają się do spożycia od razu po zbiorze. Gruszki można jeść zarówno na surowo, jak i po ugotowaniu: w kompotach, ciastach i deserach, sałatkach owocowych i sałatkach mieszanych, w połączeniu z serami lub jako dodatek do dań wytrawnych, podawanych z kaczką, białym mięsem (drobiem i jagnięciną) albo dziczyzną. Doskonale nadają się również do przygotowywania soków lub owoców w syropie.

Bogata w wodę gruszka orzeźwia i gasi pragnienie. Dzięki dużej zawartości miąższu zapewnia uczucie sytości. Jest umiarkowanie kaloryczna, a przy tym dostarcza potasu, wapnia i magnezu oraz niemałej ilości żelaza. Zawartość witamin C i E, antyoksydantów oraz błonnika sprawia, że gruszka korzystnie wpływa na zdrowie. Działa tonizująco, dodaje energii i nawadnia organizm. Owoce można przechowywać tylko przez kilka tygodni po zbiorze, rzadko jednak dłużej niż do połowy listopada. Można przechowywać je w chłodnym, czystym miejscu, osłoniętym przed światłem, w temperaturze około 8–10 °C, albo w chłodni, szczelnie odizolowanej od powietrza zewnętrznego, w temperaturze od 1 do 3 °C.