Grusza Poire de Sang

Grusza krwista, Pyrus communis 'Poire de sang', to stara odmiana gruszy ceniona za małe gruszki o czerwonym miąższu. Nie jest to klasyczna gruszka deserowa, lecz wyśmienita gruszka do gotowania. Wykorzystuje się ją do przygotowywania kompotów, gruszek w syropie, owoców zapiekanych i jesiennych deserów, którym jej miąższ nadaje piękny, naturalny kolor. Mrozoodporne, mało podatne na parcha, częściowo samopylne drzewo o umiarkowanym wzroście dobrze sprawdza się w sadach rodzinnych i ogrodach użytkowych.

Grusza krwista należy do rodziny różowatych, do której zalicza się najważniejsze drzewa owocowe wydające owoce ziarnkowe. Gatunek Pyrus communis, nazywany gruszą pospolitą, gruszą uprawną lub gruszą domową, pochodzi z rozległego obszaru rozciągającego się od Europy po zachodnią Azję, aż po północny Irak. W krajobrazie wiejskim grusze spokrewnione z formami uprawnymi spotyka się na skraju lasu, w starych żywopłotach, żywopłotach śródpolnych, zadrzewionych nieużytkach i sadach ekstensywnych.

'Poire de sang' to stara odmiana z północnej Francji, tradycyjnie uprawiana w regionie Wattringues, w departamencie Pas-de-Calais. Należy do regionalnego dziedzictwa sadowniczego, rzadko spotykanego w szkółkach. Drzewo charakteryzuje się średnią do dobrej siłą wzrostu. W młodym wieku ma pionowy pokrój; z czasem, pod wpływem cięcia, jego korona rozszerza się i zaokrągla. W ogrodzie, na podkładce o umiarkowanej sile wzrostu, osiąga 3–4 m wysokości i 3 m szerokości. Na gruszy kaukaskiej lub silnie rosnącej podkładce może stać się większe. Liście są opadające i spadają jesienią. Kwitnienie przypada na kwiecień. Kwiaty są białe i zebrane w małe bukiety. Mają średnicę 2–3 cm i pięć płatków otaczających środek z pręcikami. Jest to odmiana częściowo samopylna. Warto posadzić obok inną zgodną odmianę gruszy: 'Beurré Hardy', 'Conférence' oraz 'Charneux-Légipont' dobrze nadają się do tego celu, pod warunkiem że w ogrodzie kwitną w tym samym czasie.
W przypadku szczepionej gruszy zaczyna owocować dość szybko — po dwóch do czterech latach od posadzenia, gdy dobrze się przyjmie. Termin ten zależy od podkładki, wieku dostarczonej sadzonki, żyzności gleby i sposobu cięcia.

Owoce tej gruszy krwistej są małe, okrągłe lub prawie kuliste i mają 4–5 cm średnicy. Ich skórka jest szarozielona do jasnozielonej, czasem nakrapiana brązem i od strony nasłonecznionej pokryta czerwonym rumieńcem. Ich miąższ jest czerwony, różowy lub marmurkowy z czerwonymi przebarwieniami, zależnie od stopnia dojrzałości, stanowiska i uprawianej odmiany. W czasie zbioru pozostaje twardy. Podczas gotowania mięknie i uwalnia czerwony, aromatyczny sok o łagodnym, owocowym i lekko korzennym smaku. Można jeść go na surowo, gdy owoc jest bardzo dojrzały, ale nie jest to najlepszy sposób jego wykorzystania; jego wartość polega na tym, że jest to barwna, odporna i cenna kulinarnie gruszka tradycyjna.

Zbiór najczęściej przypada na październik, ale w zależności od klimatu może rozpocząć się już w połowie września. Zbieraj owoce przy suchej pogodzie, gdy odrywają się po lekkim uniesieniu gruszki i obróceniu szypułki. Jeśli owoce mają być przeznaczone do gotowania, najlepiej zbierać je jeszcze twarde. Owoce opadłe, pęknięte lub poobijane należy szybko wykorzystać.

Przechowywanie: owoce można przechowywać przez kilka dni w chłodnym, ciemnym, przewiewnym i nieprzemarzającym pomieszczeniu. Ułóż je w jednej warstwie, bez ściskania, i regularnie sprawdzaj. Ta odmiana nie przechowuje się zbyt długo.

W kuchni: Poire de sang to gruszka do gotowania. Wykorzystuje się ją do przygotowywania kompotów, przecierów, gruszek w syropie, owoców zapiekanych, tart, konfitur, galaretek i owoców w syropie. Jej czerwony miąższ naturalnie barwi potrawy. Gotowana powoli, staje się miękka i zachowuje delikatny aromat z lekką korzenną nutą. Może również towarzyszyć jesiennym daniom wytrawnym, zwłaszcza potrawom z białego mięsa lub dziczyzny.

Posadź gruszę krwistą w słońcu, w głębokiej, żyznej, spulchnionej i przepuszczalnej glebie, która pozostaje wilgotna latem. Unikaj gleb podmokłych, suchych i/lub zbyt ubogich. Jesienne sadzenie sprzyja dobremu przyjęciu się rośliny. Podlewaj ją regularnie przez pierwsze dwa lata i mulczuj podstawę rośliny. Stwórz stary, pełen smaków i nieco oryginalny sad z owocami do gotowania, odleżenia lub przetwarzania. W tym celu możesz posadzić ją na przykład obok nieszpułki zwyczajnej, pigwowca 'Cido' i derenia jadalnego 'Jolico'. Świdośliwka olcholistna 'Obelisk' będzie ich doskonałym uzupełnieniem dzięki delikatnemu kwitnieniu, letnim jagodom i pięknym barwom pod koniec sezonu.