Persymona Ragno

Hurma wschodnia 'Ragno' wyróżnia się niewielkimi rozmiarami, nieprzekraczającymi 3 metrów. Jest to doskonała odmiana hurmy o cierpkich owocach, które najlepiej spożywać w pełni dojrzałe, gdy ich miąższ staje się miękki. Wtedy ujawnia przyjemny aromat moreli i gruszki. Jej owoce, nazywane hurmami, mają średni kaliber, około 6–8 cm średnicy, i mogą ważyć od 90 do 130 gramów. Są mniej więcej wielkości i kształtu pomidora, lekko wydłużone i nieco stożkowate. Dość cienka skórka przechodzi kolejno z zielonej w pomarańczową w miarę dojrzewania, a następnie staje się czerwona, gdy owoce przejrzewają. Na tym etapie pełnej dojrzałości skórka jest mniej cierpka, a owoc staje się przyjemny w spożyciu. Pomarańczowoczerwony miąższ jest delikatny, rozpływający się, soczysty, słodki, lekko włóknisty, bardzo aromatyczny i pozbawiony kwasowości; może zawierać liczne drobne, czerwonawe nasiona. Hurmę można spożywać na surowo na początku zimy, przetwarzać na dżemy, przeciery i galaretki lub wykorzystywać w odważnych słodkich i słonych przepisach. Aby uzyskać owoce, nie trzeba sadzić w pobliżu innej hurmy. Jest mało podatna na choroby i niemal bezobsługowa.

Diospyros kaki znana jest również pod nazwami hurma i kaki, a czasami także jako hurma wschodnia lub hurma chińska. Należy do rodziny hebanowatych, podobnie jak heban (Diospyros ebenum), z którym łączy ją bardzo twarde drewno. Jej nazwa pochodzi z połączenia greckich słów „Dios” (bóg) i „Pyros” (pszenica). Wywodzi się z Dalekiego Wschodu, a dokładniej z południowych Chin, gdzie uprawia się ją od ponad 2000 lat. W Europie Diospyros kaki miał zostać sprowadzony przez botanika Josepha Banksa, który przywiózł go z pierwszej wyprawy kapitana Cooka około 1768 roku. Dopiero od połowy XIX wieku zaczęto uprawiać go we Francji. Kaki jest ulubionym owocem wielu krajów Azji, zwłaszcza Chin, Korei i Japonii. Uprawia się je w południowej Francji, Izraelu i Hiszpanii, w regionie Walencji.

Odmiana 'Ragno' pochodzi z włoskiego miasta noszącego tę samą nazwę. Hurma tworzy dość silnie rosnące drzewo o stosunkowo powolnym wzroście, zaokrąglonej sylwetce oraz zwartym i rozłożystym pokroju, które w wieku dojrzałym może osiągnąć około 2–3 m wysokości i 1,5–2 m szerokości. Jest długowieczna i może dożyć 100 lat. Z wiekiem jej konary stają się bardzo dekoracyjne, a ich kora, od jasnoszarej po brązową, łuszczy się. Jej pokrój dobrze nadaje się do swobodnego prowadzenia na wysokiej lub niskiej łodydze. Liście opadające na zimę są duże, mają 12–15 cm długości, są owalne, zaostrzone, z wyraźnymi nerwami, lekko skórzaste, błyszczące i omszone od spodu. Mają ciemnozieloną barwę, która jesienią przechodzi od żółtej do czerwonej. Kwitnienie przypada na maj–czerwiec, dzięki czemu kwiaty są chronione przed wiosennymi przymrozkami. Jest to drzewo jednopienne, wytwarzające kwiaty męskie i żeńskie. Kwiaty, bardzo bogate w nektar, mają barwę od kremowobiałej do jasnożółtej, są pojedyncze i mają 1,5–2 cm średnicy. Pojawiają się na młodych pędach tegorocznych i są osadzone na bardzo krótkiej szypułce. Większe kwiaty żeńskie są pojedyncze i wyrastają na silniejszych gałęziach. Mniejsze kwiaty męskie pojawiają się na cieńszych gałązkach, zebrane po 2 lub 3 w bukiety. Owoce mogą powstawać bez zapylenia, na drodze partenokarpii: kwiat żeński nie zostaje zapłodniony, ale owoc mimo to się rozwija. Jest wtedy bezpestkowy. To mrozoodporne drzewo, które znosi temperatury sięgające około -20 °C. Aby zapewnić owocom dobre dojrzewanie, najlepiej zapewnić mu dużo słońca, a w chłodniejszych regionach posadzić je w pobliżu południowej ściany, aby chronić je przed wiatrem.

Owoce hurmy 'Ragno' zbiera się, gdy tylko stają się czerwonawe, od połowy października, a zbiór trwa aż do pierwszych przymrozków, w miarę dojrzewania owoców. Ze względu na dość późne wejście w owocowanie, po 4–5 latach uprawy produkcja hurm staje się optymalna po 7–9 latach. Dorosła hurma (w wieku od 10 do 20 lat) produkuje średnio od 30 do 60 kg owoców rocznie. Ponieważ hurmy są delikatne, zbiera się je za pomocą tyczki do zbioru owoców lub ręcznie z drabiny, zawsze bardzo ostrożnie. Zbiera się je, gdy dojrzeją, kiedy są lekko miękkie w dotyku; wtedy należy je szybko spożyć. Ich smak jest wyraźnie lepszy, a cierpkość znacznie mniejsza, gdy zbiera się je w stanie przejrzałym, po niewielkim przymrozku, ponieważ skórka traci wtedy cierpkość. Można również zbierać je jeszcze twarde i pozostawić do dojrzewania w pomieszczeniu, zawinięte w papier gazetowy, szypułką do dołu, w pobliżu jabłek. W celu dłuższego przechowywania owoce można przechowywać w niskiej temperaturze (od -1 do +1 °C) przez 2–4 miesiące.

Hurma to owoc o rozpływającym się, kremowym i miodowym miąższu, który można spożywać bez dodatków, przekrojony na pół i wyjadany łyżeczką. Doskonale pasuje do sałatek owocowych. W kuchni ujawnia pełnię smaku po przetworzeniu na dżem, przecier lub galaretkę, a także jako składnik kruszonki, ciasta ucieranego i innych wypieków lub dodatek do dań wytrawnych. Z liści przygotowuje się herbatę z liści hurmy, napar często podawany w Chinach, Korei i Japonii, czasami z dodatkiem herbaty z liści kamelii japońskiej. Hurmę cechuje niska kwasowość i niewielka kaloryczność; jest szczególnie bogata w węglowodany, błonnik i karoteny. Zawiera również dużo antyoksydantów, prowitaminy A i składników mineralnych, takich jak miedź, potas, wapń i fosfor.

Dzięki swoim zaletom hurma doskonale sprawdzi się w ogrodzie, posadzona na trawniku, w sadzie lub w owocowym żywopłocie. Bardzo dekoracyjna, dzięki rozłożystemu pokrojowi, może zapewniać latem cień. Daje wiele radości swoim właścicielom. Z łatwością znajdziesz odpowiednią dla siebie odmianę wśród szerokiej gamy hurm.