Mango Osteen

Mangifera indica 'Osteen' to ceniona odmiana mangowca, której duże owoce mają bardzo mało włókien i przyjemny, słodki smak przywodzący na myśl tropiki. Ta odmiana jest prawdopodobnie najlepiej przystosowana do warunków panujących w ciepłym klimacie śródziemnomorskim, co wyjaśnia jej popularność wśród andaluzyjskich hodowców. We Francji można rozsądnie próbować jej uprawy jedynie w Mentonie oraz w najłagodniejszych mikroklimatach Lazurowego Wybrzeża i Korsyki. Wszędzie indziej uprawa w pojemniku będzie niezbędna, a Mangifera zachwyci pięknymi, zimozielonymi liśćmi.

Mangifera należy do rodziny nanerczowatych, podobnie jak pistacja właściwa oraz nanercz, którego owocem jest nerkowiec. W naszych ogrodach o klimacie umiarkowanym najbardziej znanym przedstawicielem tej rodziny jest sumak (Rhus), o silnie powcinanych, ozdobnych liściach, które jesienią przybierają intensywnie czerwony kolor. Choć rodzaj Mangifera obejmuje aż 69 gatunków, tylko M. indica jest uprawiana na dużą skalę ze względu na owoce. To drzewo pochodzi z regionu rozciągającego się od Indii po Birmę, charakteryzującego się klimatem monsunowym. Symbol tropikalnych obszarów, Mangifera jest uprawiana w Indiach od ponad 4000 lat i stanowi drugi najważniejszy gatunek drzewa owocowego po bananowcu. Rośnie jako drzewo średniej lub dużej wielkości, osiągające zazwyczaj od 10 do 25 m wysokości, a u starszych okazów, choć rzadziej, nawet 30–40 m. Zwykle ma kulisty pokrój, niemal tak szeroki, jak wysoki, i tworzy dość regularną, zaokrągloną koronę. To piękne drzewo, które można rozpoznać z daleka po charakterystycznej sylwetce, choć łatwiej spotkać je w sadach niż w naturze. Tworzy dość krótki pień, który silnie się rozgałęzia i rozszerza ku górze.
Zimozielone liście mają dużą wartość ozdobną. Ułożone skrętolegle, są lancetowate i bardzo wydłużone — osiągają do 30 cm długości przy zaledwie około 6 cm szerokości. Bardzo liczne, nadają drzewu charakterystyczny, gęsty wygląd. Ich powierzchnia wydaje się błyszcząca, a młode liście często mają miedzianoczerwone zabarwienie. Kwitnienie pojawia się po porze suchej, około lutego i marca, pod wpływem zarówno suchego powietrza, jak i spadku temperatury. Drzewo wytwarza wówczas duże wiechy o długości od 20 do 35 cm, złożone z bardzo licznych kwiatów o zielonkawożółtej barwie. Ta obfitość jest konieczna, ponieważ mniej niż 1 na 1000 kwiatów doprowadza do zawiązania owocu, czyli etapu, w którym zapylony kwiat zaczyna przekształcać się w owoc. Owoce są pestkowcami o dość grubej skórce, początkowo zielonkawej z czerwonawymi plamami, która w miarę dojrzewania zmienia kolor na pomarańczowoczerwony lub pomarańczowy, zależnie od odmiany.
Uprawa Mangifera jest dość skomplikowana, ponieważ roślina potrzebuje wilgoci w okresie wzrostu — choć przy rocznych opadach przekraczających 2000 mm jest narażona na niektóre choroby — a także około trzymiesięcznego okresu spoczynku z niższymi temperaturami i bez opadów. Odpowiada to porze suchej w tropikach, będącej odpowiednikiem naszej zimy.

Mangifera 'Osteen', wyselekcjonowana przez hodowców z Florydy, należy do odmian najlepiej znoszących klimat podobny do panującego na Costa Tropical w Hiszpanii, na samym południu Andaluzji, gdzie zajmuje czołowe miejsce wśród uprawianych odmian. Wytwarza owoce o masie od 300 do 700 g, z żółtopomarańczowym, mało włóknistym miąższem, dzięki czemu są bardzo smaczne, tym bardziej że pestka jest dość mała. Miąższ ma wyraźnie słodki smak i łatwo można wybierać go łyżeczką.

Poza nielicznymi strefami wymienionymi wcześniej uprawę można prowadzić wyłącznie w pojemniku, ponieważ Mangifera 'Osteen' praktycznie nie toleruje mrozu. Lato spędzi więc na zewnątrz, gdy tylko nocne temperatury przekroczą 5–8°C, a jesienią trzeba będzie przenieść ją do szklarni lub nieprzemarzającej werandy, wystarczająco dużej, by ją pomieścić. Nawet wtedy jej pielęgnacja będzie sporym wyzwaniem, ponieważ silnie palowy system korzeniowy Mangifera prawdopodobnie nie jest przystosowany do długotrwałego wzrostu w pojemniku o ograniczonej głębokości... Jeśli nie masz szklarni, w której można utrzymywać roślinę przez cały rok, nie należy liczyć na jej kwitnienie, a tym bardziej na owoce. Warto więc uprawiać ją przede wszystkim ze względu na tropikalny wygląd i piękne liście. Pozwoli ci stworzyć egzotyczną kompozycję w sąsiedztwie pięknego bananowca lub egzemplarza cytronu palczastego (Citrus medica var. sarcodactylis), którego palczaste owoce są niezwykle fascynujące.