Morela Goldrich

Morela Goldrich to samopylna, silnie rosnąca i plenna odmiana. Jest znana przede wszystkim z ogromnych owoców o średnicy około 6–7 cm i masie średnio 275 g. Ich intensywnie pomarańczowa skórka kryje aromatyczny, słodki i soczysty miąższ o lekko kwaskowatym smaku. Zbiór tych dużych owoców rozpoczyna się w połowie lipca.

Morela pochodzi z Azji Środkowej i Wschodniej. W Chinach uprawia się ją od 3000 lat p.n.e. Uprawiana przez nas morela (Prunus armeniaca) została sprowadzona do basenu Morza Śródziemnego z Armenii, od której pochodzi jej nazwa, na początku naszej ery. Do Francji trafiła w okresie renesansu. W 1954 roku morela Goldrich została wyhodowana w Stanach Zjednoczonych z europejskich i azjatyckich przodków.

Odmiana ta ma półwzniesiony i półrozłożysty pokrój. Oznacza to, że drzewo jest smukłe i wysokie u nasady, a następnie szeroko się rozrasta. Jego pędy rosną zarówno poziomo, jak i pionowo, zapewniając drzewu dobrą naturalną wentylację. Liście są ząbkowane, sercowate i mają długi ogonek liściowy. Drzewo osiąga do 4 m wysokości i 3 m średnicy. Zaczyna owocować w wieku 3 lat, a pełną dojrzałość osiąga w wieku 7 lat.
Kwitnienie moreli przypada na koniec marca, przed pojawieniem się liści. Kwiaty rozwijają się na pędach z poprzedniego roku. Każdy kwiat ma 5 różowych płatków i purpurowe działki kielicha. Jest pachnący, ale kwitnienie trwa krótko. Owoce dojrzewają od połowy lipca, a okres zbioru trwa około 15 dni.

Morele spożywa się na świeżo, suszone lub w przetworach: jako konfitury, tarty, kompoty czy morele w syropie… Wykorzystuje się je również w daniach wytrawnych, takich jak angielskie danie z królika z morelami i pasternakiem. Soki morelowe warto łączyć z odrobiną soku brzoskwiniowego, aby przełamać naturalną kwaskowatość moreli.