Orzech włoski Kardinal

Orzech włoski 'Kardinal', czyli Juglans regia 'Kardinal', to odmiana orzecha włoskiego o czerwonych jądrach, wciąż rzadko spotykana w ogrodach. Jego orzechy, o średnim kalibrze, zawierają jądro pokryte ciemnoczerwoną skórką, bardzo dekoracyjne po otwarciu skorupy. Niespotykanej barwie towarzyszy łagodny, wyraźnie orzechowy smak, pozbawiony goryczy. Silnie rosnący, mrozoodporny, dość wczesny i plenny orzech włoski zachwyci miłośników oryginalnych odmian sadowniczych. Produkcja owoców będzie większa w obecności innej odmiany orzecha włoskiego rosnącej w pobliżu.

Juglans regia, czyli orzech włoski, należy do rodziny orzechowatych i jest dużym drzewem liściastym pochodzącym z Chin, Iranu oraz południowo-wschodniej Europy. 'Kardinal' to odmiana pochodzenia czeskiego, rozpowszechniana także pod nazwą 'Kardinal DR 1'. Drzewo ma półwzniesiony pokrój, a jego dość regularna korona z upływem lat staje się coraz szersza. W ogrodzie może osiągnąć około 12–16 m wysokości i 8–12 m szerokości. Liście są opadające na zimę. Duże liście, złożone z owalnych listków o intensywnie zielonej barwie, wydzielają aromatyczny zapach po roztarciu. Kora, początkowo gładka i jasnoszara, z wiekiem pęka. Kwitnienie przypada na wiosnę, w kwietniu i maju. Kwiaty męskie są zebrane w zwisające, zielonkawe kotki, natomiast mniej rzucające się w oczy kwiaty żeńskie tworzą się na końcach młodych pędów. Orzech włoski jest jednopienny i zapylany przez wiatr. Częściowo samopylny, będzie bardziej plenny w obecności odmian takich jak 'Milotai 10', 'Weinsberg 1 lub 'Seifersdorfer Runde'.

Orzechy odmiany 'Kardinal' mają średni kaliber i często występują parami. Skorupa dość łatwo pęka, uwalniając ciemnoczerwone jądro, niekiedy czerwono-fioletowe, zależnie od stopnia dojrzałości, suszenia i warunków uprawy. Zabarwienie to blednie podczas gotowania. Jądra mają łagodny, wyraźnie orzechowy smak.

Zbiór rozpoczyna się we wrześniu, a w chłodnym klimacie będzie nieco późniejszy. Orzechy zbiera się, gdy zielona okrywa pęka i owoce naturalnie spadają, a następnie suszy się je cienką warstwą w przewiewnym, suchym i umiarkowanie ciepłym pomieszczeniu. Po dokładnym wysuszeniu można je przechowywać przez kilka miesięcy, chroniąc przed wilgocią, wysoką temperaturą i gryzoniami.

W kuchni: możesz spożywać świeże lub suszone jądra orzechów włoskich w sałatkach wytrawnych (z endywią, serem, suszonymi piersiami kaczki…) lub słodkich (z zimowymi owocami i rodzynkami), a także wykorzystywać je do wypieku ciast i chleba. Warto odkrywać liczne tradycyjne przepisy z różnych regionów, w których wykorzystuje się orzechy włoskie. W czerwcu, w okolicach dnia świętego Jana, można również zbierać zielone orzechy do przygotowania nalewki orzechowej.

Orzechy włoskie na ogół preferują gleby wilgotne i głębokie, ale dobrze przepuszczalne, ponieważ nie tolerują wilgoci zastoinowej. Po dobrym ukorzenieniu się w głębokiej glebie dość dobrze znoszą suszę letnią. Surowa zima może ograniczyć owocowanie i osłabić drzewo.