Śliwa Reine Claude de Chambourcy Bio

Śliwa Reine Claude de Chambourcy to późna, silnie rosnąca i plenna odmiana. Ceniona jest za owoce średniej wielkości. Okrągłe, lekko pokryte nalotem woskowym, mają piękną złocistożółtą barwę z zielonym odcieniem i karminowoczerwonym rumieńcem. Ich zielony miąższ jest soczysty, słodki i aromatyczny. Zbiór rozpoczyna się pod koniec września i trwa do października. Śliwa Reine Claude Chambourcy jest samopylna. Jest wrażliwa na zimno i wymaga zimowej osłony: w chłodniejszych regionach jej uprawa nie jest zalecana, chyba że zapewnisz jej słoneczne stanowisko osłonięte od wiatru.

Za ojczyznę śliw uważa się Syrię, a nie Chiny. W czasach rzymskiej hegemonii w tym regionie różne miejscowe owoce, w tym śliwki, sprowadzono do Rzymu. Śliwa Reine Claude de Chambourcy została odkryta około 1840 roku w Chambourcy, w ogrodzie niejakiego pana Bourgeois. Bardzo ceniona ze względu na późne dojrzewanie i doskonałą jakość owoców, szybko rozpowszechniła się w całej Francji.

To drzewo owocowe naturalnie dorasta do 7 m wysokości. Ceniony jest jego swobodny, wzniesiony pokrój. Odpowiednio przycięte drzewo będzie łatwe do zbioru. Lubi słońce lub lekki cień i rośnie w każdym rodzaju żyznej, świeżej, głębokiej, a nawet ciężkiej gleby, ale niezawierającej wapnia.
Jego liście są owalne, prawie podłużne, ząbkowane i lekko omszone.
Kwitnienie rozpoczyna się w połowie marca. Drzewo pokrywa się wtedy całkowicie białymi kwiatami, które pojawiają się na gałęziach z poprzedniego roku. Są samopylne. Ta odmiana jest bardzo dobrym zapylaczem.

Śliwki można jeść na surowo prosto z drzewa, w sałatkach owocowych, a także podawać na deser, w ciastach, jako dodatek do mięs i dań. Oczywiście można przygotować z nich konfitury, ale także owoce w syropie, kompoty... Wytwarza się z nich również okowitę.