Śliwa Węgierka Zwykła (Quetsche d'Alsace)

 Śliwa 'Quetsche d'Alsace' to samopylna odmiana charakterystyczna dla Alzacji i Lotaryngii. Bardzo plenna i niezwykle odporna, wytwarza wydłużone owoce dojrzewające na początku września. Skórka jest cienka, purpurowoczerwona z fioletowym odcieniem, pokryta białawym nalotem woskowym zwanym pruiną. Miąższ ma zielonożółtą barwę, jest jędrny, mało soczysty i lekko kwaskowaty, o charakterystycznym aromacie śliwek węgierek. Śliwki te doskonale smakują na świeżo, ale po ususzeniu są jeszcze smaczniejsze. Bardzo dobrze przechowują się po zbiorze.

Słowo Quetsche oznacza w języku alzackim śliwkę damaszkę. Śliwy Quetsche pochodzą zatem z Syrii, kraju, który już w średniowieczu dostarczał wielu odmian śliwek. Odmiana Quetsche d'Alsace jest od bardzo dawna uprawiana we Francji.

To drzewo owocowe osiąga w naturalnych warunkach do 6 m wysokości w wieku dorosłym. Jego smukła i gęsta sylwetka, wynikająca z wyprostowanego, krzaczastego pokroju, pięknie prezentuje się w ogrodzie. Jest mało wymagające pod względem rodzaju gleby, z wyjątkiem gleb pozbawionych wapnia.
Liście są owalne, prawie podłużne, ząbkowane i lekko omszone.
Kwitnienie przypada na kwiecień, dzięki czemu drzewo unika wiosennych przymrozków. Jest krótkie i mało rozciągnięte w czasie. Wówczas drzewo całkowicie pokrywa się białymi kwiatami, które pojawiają się na gałęziach z poprzedniego roku. Są samopylne.
Owoce, czyli śliwki węgierki słynne we wschodniej Francji, dojrzewają na początku września.

Śliwki można jeść na surowo prosto z drzewa, dodawać do sałatek owocowych, a także wykorzystywać do deserów, wypieków oraz jako dodatek do mięsa i innych dań. Oczywiście można przygotowywać z nich konfitury, ale także owoce w syropie, kompoty... Wytwarza się z nich również śliwowicę. Możesz także suszyć je latem na słońcu — po usunięciu pestek i nawleczeniu na sznurek w formie girlandy — albo w piekarniku.