Jeżyna bezkolcowa Thornless

Jeżyna Thornless evergreen to odmiana silnie rosnąca, mrozoodporna i bardzo plenna. Bez kolców lub prawie bezkolcowa, wytwarza duże, czarno-fioletowe, okrągłe i lekko wydłużone owoce. Są one smaczne, soczyste i przyjemnie kwaskowate. Jest to bardzo mrozoodporna roślina, której długie pędy należy przywiązywać do podpory wzdłuż muru lub na solidnym trejażu. To odmiana samopylna, zapewniająca obfite plony pod koniec sierpnia i pod koniec września. Owoce są wyśmienite na świeżo, a także nadają się na konfitury, galaretki i tarty. Jej misternie powcinane, półzimozielone liście stanowią dodatkową ozdobę ogrodu.

Jeżyna należy do rodzaju Rubus, pochodzącego z gór Kaukazu w Azji Mniejszej. Z czasem rodzaj ten zróżnicował się i dał początek kilku podrodzajom, w tym malinie właściwej (Rubus idaeus) i jeżynie pospolitej (Rubus fruticosus). Ten ostatni podrodzaj obejmuje liczne podgatunki, różniące się wielkością, barwą i stopniem kwasowości owoców. W Europie i Ameryce ta jagoda jest spożywana od około 2000 lat. Jeżyna Thornless evergreen należy do podrodzaju Rubus fruticosus i zalicza się do uprawianych jeżyn. Została wyselekcjonowana w USA, w Oregonie, w stanie Waszyngton.

Mrozoodporna i łatwa w uprawie, jeżyna Thornless evergreen zadowala się zwykłą glebą ogrodową, choć preferuje podłoże żyzne, przepuszczalne i świeże. Osłonięte, słoneczne lub półcieniste stanowisko przy murze będzie dla niej idealne i wyeksponuje nagie drewno elastycznych pędów zimą. Jeżyny ogrodowe są mieszańcami wywodzącymi się od bezkolcowej jeżyny pospolitej, Rubus var. inermis, uzyskanej z kolei ze skrzyżowania jeżyny i maliny. Wieloletnia praca hodowlana i selekcja pozwoliła uzyskać liczne, wyjątkowo plenne odmiany bezkolcowe, w większości pochodzenia amerykańskiego.
Jeżyna Thornless evergreen jest pnącą byliną o półkrzewiastym, krzaczastym pokroju. Pędy osiągają od 2 do 3 m długości, a karpa może zajmować 0,5 m² powierzchni. Pędy należy przywiązywać do podpory: ogrodzenia, siatki, trejażu, pergoli, łuków... możliwości jest wiele.
Liście są półzimozielone, jasnozielone, złożone z powcinanych i ząbkowanych listków o wyraźnych nerwach, bardzo podobnych do liści maliny. Pędy są bezkolcowe. Jeśli któryś z nich ma kolce, przytnij go tuż przy ziemi. Żyją tylko po to, by owocować — przez 2 lata — a następnie są stopniowo zastępowane przez odrosty wyrastające z karpy.
Obfite i miododajne kwitnienie tworzą liczne, drobne, biało-różowe kwiaty o średnicy od 1,5 do 2 cm, zebrane w bukiety. Przypada ono na okres od maja do czerwca, już w pierwszym roku po posadzeniu.

Powstające owoce składają się ze zrośniętych pestkowców osadzonych na przylegającym dnie kwiatowym. Są duże, znacznie większe niż owoce dzikich jeżyn, początkowo czerwone, a w miarę dojrzewania czarne. Dojrzewają od sierpnia do października. Należy zbierać je dopiero wtedy, gdy są całkowicie czarne — są wówczas słodkie i kwaskowate, soczyste oraz aromatyczne. Owoce można spożywać na świeżo, zaraz po zbiorze, a także wykorzystywać do przygotowania galaretek, konfitur, tart, sorbetów, syropów i soków. Doskonale nadają się do przechowywania w zamrażarce.