Porzeczka czerwona

Porzeczka czerwona, po łacinie Ribes rubrum, to owocowy krzew uprawiany od średniowiecza, który sprawdził się w niezliczonych ogrodach. Roślina jest samopylna, bardzo mrozoodporna, silnie rosnąca i mało wymagająca. Niepozorne kwitnienie przypada na początek maja i następuje już po okresie ostatnich prawdziwych przymrozków. Owoce dojrzewają w lipcu, tworząc piękne grona złożone z małych czerwonych kuleczek o soczystym, aromatycznym i przyjemnie kwaskowatym miąższu. Łatwa w uprawie na słońcu niepalącym, w glebie dobrze przepuszczalnej, nawet ubogiej. Porzeczki doskonale nadają się na galaretki, dżemy i do dekorowania ciast!

Porzeczka czerwona należy do rodziny agrestowatych. Jest to roślina uprawiana od bardzo dawna, która rośnie dziko w wielu umiarkowanych regionach półkuli północnej, od Europy po Syberię i Mandżurię. To krzewiasta, bezkolcowa roślina o pokroju kępiastego, złożonym z nieco sztywnych, słabo rozgałęzionych pędów, których drewno jest miękkie i ma obfity rdzeń. Krzew osiąga 1,50 m wysokości i szerokości. Liście opadające na zimę opadają jesienią. Są dłoniaste, klapowane i aromatyczne po roztarciu, średniozielone. Kwitnienie przypada na początek maja i ma postać gron złożonych z drobnych, niepozornych, zielonkawych do brązowawych kwiatów, intensywnie odwiedzanych przez pszczoły. Owoce powstają głównie na pędach jednorocznych i dwuletnich. Krzew pokrywa się wówczas licznymi gronami małych, okrągłych i półprzezroczystych jagód, początkowo zielonych, a następnie intensywnie czerwonych, o średnicy 6 mm, zawierających małe nasiona. Zbiór odbywa się w miarę dojrzewania owoców, od lipca. Porzeczka jest niskokalorycznym owocem (zarówno biała, jak i czerwona), bogatym w składniki mineralne i mikroelementy, a także w potas, wapń i fosfor. Dostarcza również dużej ilości witaminy C i błonnika. Plon tej dzikiej odmiany wynosi około 2–4 kg z krzewu, zależnie od warunków uprawy. 

Wykorzystaj świeże porzeczki, do przygotowania galaretek lub wypieków, jako nadzienie do ciast albo do produkcji sorbetów. W ogrodzie ten skromny przez większą część roku krzew nabiera szczególnego uroku, gdy pokrywa się długimi, krwistoczerwonymi gronami, w których igra letnie światło. Zapewnia potrójną przyjemność: wizualną i smakową, a także zapachową, gdy jego rozgrzane liście napełniają ogród aromatem. Dobrze komponuje się z odmianami o białych gronach, agrestem, a także z krzewami o pięknych, choć niejadalnych owocach, takimi jak lejcesteria piękna, pięknotki, nandina domowa i jej odmiany, pigwowce, a także śnieguliczki... W małych ogrodach lub aby zaoszczędzić miejsce warto przywiązywać tę porzeczkę czerwoną do podpory przy murze albo prowadzić ją w formie piennej. Warto zauważyć, że porzeczka może z powodzeniem rosnąć w sadzie na tarasie, ponieważ całkiem dobrze radzi sobie w dużych donicach o głębokości co najmniej czterdziestu centymetrów, należy jednak uważać, aby nie podlewać jej wodą o zbyt wysokiej zawartości wapnia. 

Dzika porzeczka Ribes rubrum ma właściwości lecznicze. Wykorzystuje się ją w leczeniu reumatyzmu i chorób zakaźnych, tym bardziej że owoce można spożywać na świeżo.