Winorośl Phoenix

Winorośl Phoenix to odmiana mieszańcowa pochodzenia niemieckiego, bardzo plenna, która rodzi białe winogrona deserowe o nutach muszkatu, gotowe do zbioru około połowy września. Jagody średniej wielkości są ciasno ułożone w zwartych gronach. Mają cienką skórkę, są chrupiące i mają soczysty miąższ. Można spożywać je na surowo, pozwalając im dobrze dojrzeć aż do uzyskania żółtej barwy, lub wykorzystać do produkcji wina. Odmiana ta jest bardzo odporna na najważniejsze choroby winorośli, ale nie toleruje silnego stresu wodnego ani zbyt suchych lub zbyt wilgotnych warunków. Dobrze rośnie na większości gleb obojętnych do wapiennych, przepuszczalnych, na słonecznym stanowisku. Jest bardzo odporna na mróz. Jesienią jej liście przebarwiają się na pomarańczowo i czerwono.

Winorośl właściwa (Vitis vinifera) rosła dziko ponad 5000 lat temu w Ameryce Północnej i Środkowej, Europie oraz Azji Środkowej i Wschodniej. Podgatunek sylvestris nadal występuje w naturze. Jest to pnącze, które rośnie na obrzeżach lasów i potrafi wspinać się wysoko po drzewach. Do Francji została sprowadzona w celach uprawowych przez Fokajczyków, którzy przybyli do Prowansji około 600 roku p.n.e. Obecne odmiany, nazywane w przypadku winorośli szczepami, należą do podgatunku vinifera, choć uprawia się także inne gatunki, stanowiące jednak niewielką część upraw. Pod względem gospodarczym winorośl uprawiana na wino zdecydowanie dominuje nad winoroślą rodzącą winogrona deserowe. We Francji dopuszczono do uprawy ponad 200 szczepów, będących rezultatem wielowiekowej pracy hodowlanej.

Phoenix to odmiana mieszańcowa uzyskana w wyniku krzyżowania przeprowadzonego w 1960 roku w Niemczech przez Gerhardta Alleweldta między odmianami Bacchus Weiss i Villard Blanc. Jest silnie rosnącym, rozłożystym pnączem o dość wyprostowanym pokroju. Winorośl Phoenix z łatwością osiąga od 3 do 4 m wysokości i od 2 do 3 m szerokości, jeśli nie jest przycinana. Wymaga prowadzenia przy trejażu lub altanie, którą może dość szybko pokryć. Jej liście mają piękną, matową, jasnozieloną barwę. Są trój- lub pięcioklapowane i ząbkowane na całym obwodzie. Podobnie jak większość winorośli, jest to odmiana samopylna. Jej kwitnienie przypada na maj i czerwiec, zależnie od roku i regionu, i przynosi bardzo drobne, zielonkawe, obupłciowe kwiaty.
Z czasem rozwijają się z nich średniej wielkości, zwarte grona. Jagody są średnie, owalne, początkowo żółtozielone, a w miarę dojrzewania zmieniają barwę na złocistożółtą. Owoce są gotowe do zbioru około połowy września. Mają dość cienką skórkę, są bardzo słodkie i mają przyjemny, lekko muszkatowy smak. Odmiana ta jest bardzo odporna na choroby. Latem warto przycinać ją na zielono, usuwając niektóre liście, aby winogrona były dobrze nasłonecznione i mogły uzyskać piękną, złocistą barwę, świadczącą o ich walorach smakowych.
Ta winorośl jest mrozoodporna do -20 °C. Rośnie w pełnym słońcu, na glebie obojętnej do wapiennej, a nawet lekko kwaśnej, dobrze przepuszczalnej. Wystarczy jej zwykła ziemia ogrodowa, nawet kamienista, ponieważ dobrze znosi suszę. Zbyt żyzne podłoże lub nadmierne nawożenie sprzyja bardziej rozwojowi liści i pędów niż owocom. Po zbiorach wystarczy zastosować nawóz organiczny, aby roślina zgromadziła zapasy przed zimą. Dzięki nim winorośl dobrze rozpocznie wzrost następnej wiosny.

Winogrona Phoenix można spożywać na surowo lub wykorzystywać do przygotowania soku, na przykład w witaminowym koktajlu owocowym na śniadanie. Ogólnie winogrona są bogate w witaminy z grupy B, stanowią źródło błonnika i manganu oraz zawierają dużo przeciwutleniaczy. Mogą także odgrywać rolę w profilaktyce chorób układu krążenia, a przede wszystkim są zdrowym, naturalnym i smacznym deserem. Aby przygotować oryginalne sałatki owocowe, wysiej późną wiosną miechunkę rozdętą lub miechunkę peruwiańską (Physalis peruviana), a od sierpnia do października zbierzesz jej niezwykłe, pomarańczowe owoce. Aby cieszyć się winogronami przez długi czas, posadź także inne odmiany winorośli, dojrzewające w innym terminie niż Phoenix.