Winorośl Verdea Blanche

Vitis vinifera 'Verdea' to bardzo stara, późno dojrzewająca odmiana winorośli, niegdyś ceniona za smaczne winogrona deserowe, a później wykorzystywana do późnych zbiorów na wino. Winorośl ta tworzy średniej wielkości, nieregularne grona złożone z zaokrąglonych, nierównych jagód o dość grubej skórce. W okresie dojrzewania jagody przybierają barwę od żółtawozielonej do złocistożółtej, a pod wpływem słońca mogą zmienić kolor na bursztynowobrązowy. Ich lekko mięsisty i dość soczysty miąższ ma słodki, przyjemny smak. Roślina jest wytrzymała, ale jej plenność zmienia się z roku na rok. Jest to odmiana odporna na najważniejsze choroby winorośli, lecz nieco wrażliwa na suszę. Zbiór przeprowadza się po osiągnięciu pełnej dojrzałości, od września do października.

Winorośl właściwa (Vitis vinifera) rosła dziko już ponad 5000 lat temu. Do Francji została sprowadzona w celach uprawowych przez Rzymian. Z czasem powstało wiele mieszańców, różniących się barwą, smakiem i zastosowaniem. Winorośl 'Verdea blanche' to odmiana prawdopodobnie pochodząca z Toskanii we Włoszech, nadal uprawiana w innych regionach Włoch, lecz bardzo rzadka we Francji. Można ją niekiedy spotkać w Grecji, Bułgarii, Czarnogórze, Serbii, Niemczech, Włoszech, Hiszpanii, Stanach Zjednoczonych, Brazylii, Argentynie i Republice Południowej Afryki. W zależności od regionu nosi nazwy 'Vardea bianca', 'Colombana bianca del Picciolli', 'Colombana bianca di Peccioli', 'Colombano bianco', 'Dorée d'Italie', 'Verdecana bianca' i 'Paradisa blanche'.

Silnie rosnąca, rozgałęziająca się winorośl Verdea blanche osiąga średnio 5 m wysokości. Jej ostateczny pokrój zależy od zastosowanego cięcia. Dzięki długim wąsom czepnym sama przyczepia się do podpory (szpalera winorośli, konstrukcji do prowadzenia roślin…), a najlepiej rośnie w miejscach dobrze nasłonecznionych. Ma pokrój od półwzniesionego do poziomego. Zaleca się prowadzenie jej na drutach i staranne przywiązywanie do podpory. Nie ma szczególnych wymagań co do rodzaju gleby. Ta mało wymagająca odmiana preferuje jednak gleby gliniasto-wapienne, kamieniste, ale niezbyt suche. Jej liście, latem średniozielone i głęboko powcinane, są mało podatne na różne choroby kryptogamiczne, w tym na szarą pleśń, które atakują winorośl, dzięki czemu nie trzeba wielokrotnie wykonywać oprysków. Jesienią przebarwiają się na brązowo, a następnie późno opadają. Kwitnienie w gronach przypada, w zależności od regionu, od kwietnia do maja i obfituje w bardzo drobne, zielonkawe kwiaty. W marcu wykonuje się długie cięcie, czyli pozostawia się pęd od czwartego węzła lub pąka.

Winogrona zebrane są w średniej wielkości grona o kształcie piramidalno-stożkowatym, nieregularne pod względem wielkości, kształtu i zwartości. Jagody są niemal okrągłe, a ich wielkość również jest zmienna. Początkowo zielone, dojrzewają we wrześniu i październiku, wcześniej na południu niż w rejonie Paryża. W okresie dojrzałości jagody pokryte grubą skórką mają barwę od mniej lub bardziej żółtej po złocistą lub bursztynową. Miąższ jest lekko mięsisty, dość soczysty i słodki, o przyjemnym smaku.

Winogrona spożywa się jako świeże owoce deserowe, ale wykorzystuje także do przygotowywania konfitur, galaretek, soków owocowych i wypieków, a oczywiście również wina lub napojów spirytusowych po procesie winifikacji. Ta rzadka odmiana Verdea blanche jest również rośliną ozdobną, którą można prowadzić niedaleko tarasu, aby mieć jej piękne grona w zasięgu ręki.