Cyprysik groszkowy Golden Pincushion

Cyprysik groszkowy 'Nana' (Chamaecyparis pisifera), nazywany również cyprysikiem groszkowym, to karłowa odmiana, która tworzy niską chmurę żółtozielonych do złocistożółtych, spłaszczonych i miękkich w dotyku liści, przypominających mech. Puszysty wygląd jego kulistego, poduszkowatego, spłaszczonego i nieregularnego pokroju oraz długie, cienkie i spłaszczone liście nadają temu iglakowi naturalny, mniej uporządkowany wygląd. Jest to wolno rosnący cultivar, który doskonale sprawdzi się w małym ogrodzie skalnym, w doniczce, a nawet jako obrzeże rabaty przy tarasie, wśród innych iglaków i traw. Uprawiaj go na jasnym stanowisku, aby uzyskać intensywniejsze wybarwienie liści, w świeżej, żyznej i dobrze przepuszczalnej glebie o odczynie obojętnym do kwaśnego.

Chamaecyparis pisifera to wytrzymały japoński gatunek należący do rodziny cyprysowatych, który w naturalnych warunkach może osiągać 45 m wysokości. Jest wykorzystywany głównie ze względu na swoje odporne na gnicie, cytrynowożółte drewno, z którego wykonuje się lakierowane meble oraz buduje liczne obiekty, takie jak pałace w jego ojczyźnie. Dał początek wielu cultivarom.

Odmiana 'Nana' po wielu latach tworzy piękny, niski krzew o spłaszczonym, rozłożystym pokroju poduszkowym, osiągający zaledwie 30 cm wysokości i 60 cm szerokości. Jego smukłe, gęsto ułożone gałązki są bardzo elastyczne i lekko przewisają. Pokrywają je żółtozielone liście, które w zacienionych miejscach stają się zielone, a w słońcu jaśnieją do złocistożółtej barwy. Liście młodociane są igiełkowate — liniowe, sztywne i zaostrzone — oraz jasne, natomiast liście dorosłe są łuskowate, zaostrzone i ciemniejsze. Na spodzie liści widoczny jest bardzo wyraźny biały pas odpowiadający rzędowi aparatów szparkowych, czyli „porów” w skórce rośliny. Jego słabo widoczna kora ma ciemnoczerwony kolor i włóknisty wygląd.

Chamaecyparis pisifera 'Nana' to niewielki iglak bardzo ceniony w ogrodach za nieregularny, niski pokrój i złociste wybarwienie. Doskonale nadaje się do sadzenia przy obrzeżu tarasu oraz w ogrodzie skalnym. Dzięki bardzo powolnemu wzrostowi i spłaszczonej, poduszkowatej sylwetce, która nie wymaga cięcia, świetnie komponuje się z wyższymi odmianami o pokroju kolumnowym, piramidalnym lub wąskostożkowym. Wyraziste walory graficzne karłowych iglaków naturalnie sprawdzają się w aranżacji współczesnego ogrodu, w którym estetyka kształtów, sylwetek i faktur ma większe znaczenie niż zmienność kwitnienia. Te rośliny, które przez cały rok zachowują uspokajającą stałość, trwale porządkują rabaty, wyznaczają aleje i obramowują taras, z łatwością zastępując wyrazistą obecność strzyżonego bukszpanu. Stanowią oprawę dla małych róż, piwonii lub rozczochranych traw o doskonale uzupełniającym je charakterze. Można je również sadzić w mieszanym żywopłocie albo łączyć z roślinami okrywowymi, takimi jak żagwiny i rogownice Biebersteina, a także z kwitnącymi krzewami. Najważniejsze jest umiejętne zestawianie brył i kolorów.