Jałowiec Pfitzera Glauca

Jałowiec Pfitzera 'Glauca' to bardzo mrozoodporny jałowiec mieszańcowy, tworzący średniej wielkości krzew o pokroju rozłożystym oraz wzniesionych i łukowato wygiętych gałęziach. Pokrywają go delikatne i elastyczne liście o pięknej, jasnej, niebieskoszarej barwie. Ten iglasty krzew doskonale nadaje się do obsadzenia dużej skarpy lub uzupełnienia rabaty w małym ogrodzie. Jest rośliną miododajną. Wytwarza urocze, drobne owoce, początkowo purpurowoczerwone, a po dojrzeniu czarnoniebieskie, chętnie zjadane przez ptaki. Preferuje słońce i glebę dobrze przepuszczalną, nawet ubogą, okresowo suchą i wapienną.

Jałowiec Pfitzera to stara odmiana mieszańcowa, bardzo popularna na początku XX wieku. Swoją nazwę zawdzięcza Wilhelmowi Spitzerowi, kierownikowi upraw w niemieckiej szkółce Späth, gdzie odmiana ta powstała w latach 90. XIX wieku. Prawdopodobnie pochodzi ze skrzyżowania jałowca chińskiego (Juniperus chinensis) i jałowca sabińskiego (Juniperus sabina). Jest bardzo mrozoodpornym i niezwykle dekoracyjnym iglastym krzewem należącym, podobnie jak jego gatunki rodzicielskie, do rodziny cyprysowatych.

Odmiana 'Glauca' wyróżnia się barwą liści o pięknym, niebieskoszarym odcieniu. Tworzy atrakcyjny krzew o rozłożystym pokroju, z gałęziami o tendencji do wznoszenia się i łukowatego wyginania. W wieku dojrzałym osiąga około 1,50 m wysokości i 3 m szerokości. W młodym wieku rośnie powoli, a później, z upływem lat, jego wzrost nieco przyspiesza. Jego cienkie i elastyczne gałązki o pierzastym wyglądzie pokrywają bardzo gęsto ułożone, drobne liście. Roztaczają one po roztarciu intensywny zapach, który może być odbierany jako nieprzyjemny. Owoce powstające na roślinach żeńskich są jagodami nazywanymi szyszkojagodami; po dojrzeniu stają się czarnoniebieskie i są bogate w substancje lecznicze. Jałowce mają płytki system korzeniowy, przez co są wrażliwe na silne wiatry i trudne do łączenia z bylinami.

Jałowiec Pfitzera 'Glauca' to mrozoodporny krzew iglasty, który sprawdził się pod względem siły wzrostu i odporności na skarpach oraz w dużych ogrodach skalnych, wśród skał. Dzięki umiarkowanemu wzrostowi oraz szacie i ulistnieniu w szaroniebieskim kolorze przez cały rok doskonale sprawdzi się jako soliter lub na rabatach, posadzony w towarzystwie iglastych krzewów o wzniesionym, stożkowatym pokroju albo krzaczastych. Wyraziste walory graficzne roślin iglastych doskonale wpisują się w założenia współczesnego ogrodu, w którym estetyka form, sylwetek i faktur jest ważniejsza niż nieustanna zmienność kwitnienia. Te rośliny, zachowujące uspokajającą stałość przez cały rok, trwale porządkują rabaty, wyznaczają alejki, obramowują taras i z łatwością zastępują wyrazistą obecność strzyżonego bukszpanu lub ostrokrzewu. Dobrze komponują się z rozczochranymi trawami o bardzo dopełniającym charakterze. Można je także łączyć z wrzoścami (Erica x darleyensis), lawendami, rozmarynami, a także z niewymagającymi różami (Rosa chinensis mutabilis). Najważniejsze jest umiejętne zestawienie brył i kolorów.