Jałowiec pośredni Pfitzeriana

Jałowiec Pfitzera (Juniperus pfitzeriana) to bardzo mrozoodporny jałowiec mieszańcowy, tworzący średniej wielkości krzew o pokroju rozłożystym oraz wyprostowanych i łukowato wygiętych gałęziach. Jego delikatne, miękkie liście mają piękny srebrzystozielony kolor. Ten iglasty krzew doskonale nadaje się do obsadzenia dużej skarpy lub wzbogacenia rabaty w małym ogrodzie. Jest rośliną miododajną i wytwarza niewielkie, dekoracyjne owoce, początkowo czerwono-purpurowe, a po dojrzeniu czarno-niebieskie, chętnie zjadane przez ptaki. Preferuje słońce i glebę dobrze przepuszczalną, nawet ubogą, okresowo suchą i wapienną.

Jałowiec Pfitzera (Juniperus pfitzeriana), nazywany także jałowcem Pfitzera, to stara odmiana mieszańcowa, bardzo popularna na początku XX wieku. Swoją nazwę zawdzięcza Wilhelmowi Spitzerowi, kierownikowi upraw w niemieckiej szkółce Späth, gdzie odmiana ta powstała w latach 90. XIX wieku. Prawdopodobnie pochodzi ze skrzyżowania J. chinensis, czyli jałowca chińskiego, z J. sabina. Jest to bardzo mrozoodporny i niezwykle dekoracyjny iglasty krzew, należący, podobnie jak jego gatunki rodzicielskie, do rodziny cyprysowatych.

Tworzy piękny krzew o pokroju rozłożystym, z gałęziami wykazującymi tendencję do wzrostu wyprostowanego i łukowatego. W okresie dojrzałości osiąga około 1,50 m wysokości i 3 m szerokości. W młodym wieku rośnie powoli, a z czasem jego wzrost nieco przyspiesza. Jego cienkie i miękkie, przypominające pióra gałązki są pokryte drobnymi, bardzo gęsto ułożonymi liśćmi. Po roztarciu wydzielają intensywny zapach, który może być odbierany jako nieprzyjemny. Ulistnienie ma piękny srebrzystozielony kolor. Owoce powstające na egzemplarzach żeńskich to jagody nazywane szyszkojagodami; po dojrzeniu są czarno-niebieskie i bogate w substancje o właściwościach leczniczych. Jałowce mają płytki system korzeniowy, przez co są wrażliwe na silne wiatry i trudne do łączenia z bylinami.

Jałowiec Pfitzera to niewielki, mrozoodporny iglasty krzew, który sprawdził się pod względem wigoru i wytrzymałości na skarpach oraz w dużych ogrodach skalnych, wśród skał. Dzięki umiarkowanemu wzrostowi oraz szarobłękitnemu ulistnieniu, utrzymującemu się przez cały rok, doskonale prezentuje się jako soliter lub na rabatach, posadzony w towarzystwie iglaków o wyprostowanym, stożkowatym pokroju albo krzaczastym pokroju. Wyraziste walory graficzne iglaków naturalnie sprawdzają się w aranżacji współczesnego ogrodu, w którym estetyka form, sylwetek i faktur ma większe znaczenie niż nieustanna zmienność kwitnienia. Te rośliny, zachowujące uspokajającą trwałość przez cały rok, na długo porządkują rabatę, wyznaczają krawędzie alejek i obrzeżają taras, z łatwością zastępując wyrazistą obecność strzyżonego bukszpanu lub ostrokrzewu. Dobrze komponują się z rozczochranymi trawami o bardzo uzupełniającym charakterze. Można je również łączyć z wrzoścami (Erica x darleyensis), lawendami, rozmarynami, a także mało wymagającymi różami (Rosa chinensis mutabilis). Najważniejsze jest umiejętne zestawienie brył i kolorów.