Jałowiec wirginijski - Juniperus virginiana

Jałowiec wirginijski, po łacinie Juniperus virginiana, to duże północnoamerykańskie drzewo iglaste znane z olejku eterycznego o właściwościach przeciwzapalnych i udrażniających drogi oddechowe. Jest to drzewo osiągające znaczne rozmiary, ale rosnące powoli, dlatego należy przeznaczyć dla niego miejsce w parkach i dużych ogrodach. Bardzo mrozoodporny, ma niewielkie wymagania co do gleby i klimatu. Nie toleruje natomiast cienia.

Juniperus virginiana należy do rodziny cyprysowatych. Jest to gatunek botaniczny pochodzący ze wschodniej części Ameryki Północnej, występujący od Florydy na południu po Ontario i zachodnią część Quebecu na północy. W naturze jałowiec ten rośnie na ubogich, płytkich i wapiennych glebach. Czasami tworzy jednogatunkowe zbiorowiska roślinne, ale można go również spotkać w lasach mieszanych z drzewami liściastymi. Jałowiec wirginijski rośnie powoli i rzadko przekracza 4 m wysokości w wieku 20 lat. Ostatecznie, po upływie dwóch do trzech stuleci, osiąga od 15 do 20 m wysokości i 5–6 m szerokości. Jego pokrój jest zasadniczo stożkowaty i dość wąski. Korona drzewa jest bardzo gęsta. Pień i gałęzie pokrywa brunatnoczerwona kora, która z czasem złuszcza się w postaci cienkich pasemek. Gałązki są cienkie, mają około 1 mm grubości. Jego liście, pozostające zimą na roślinie, składają się z łusek (liści młodocianych) i igieł. Łuski mają od 1,5 do 2 mm długości i są rozmieszczone w czterech zwartych rzędach na gałązce. Igły mają od 5 do 8 mm długości, są zebrane w naprzeciwległe pary i kłujące. Dojrzałe drzewa wytwarzają owoce jajowate o średnicy od 5 do 6 mm, niebieskawe. Zawierają one jedną lub dwie nasiona. Zjadają je ptaki, które „wysiewają” nasiona. Jałowiec ten ma głęboki system korzeniowy, dzięki czemu dobrze znosi suche lata.

Jałowiec wirginijski, dobrze przystosowany do skalistego i wapiennego podłoża, nadaje się do posadzenia jako soliter w dużym ogrodzie. Można go również wykorzystać do utworzenia wysokiego, nieprzycinanego żywopłotu stanowiącego osłonę przeciwwiatrową na granicy z terenami wiejskimi. Liście i kora tego drzewa iglastego zawierają przyjemnie pachnący olejek eteryczny, którego zapach jest szczególnie wyczuwalny podczas upałów. W ubogich i przepuszczalnych glebach mogą mu towarzyszyć inne drzewa iglaste: jałowiec pospolity (Juniperus communis), Cupressus sempervirens 'Totem', cyprys wiecznie zielony, cedr atlaski o niebieskich liściach...