Pinus schwerinii - Sosna Schwerina

Pinus (x) schwerinii to hybryda sosny himalajskiej i sosny wejmutki, odkryta w 1905 roku. Rośnie powoli, a bez cięcia zachowuje umiarkowaną rozpiętość. Wyróżnia się ciekawym i malowniczym pokrojem, wspartym przez gałęzie o nieregularnym wzroście. Jego ulistnienie jest zaskakujące, gęste i wspaniałe, złożone z długich, cienkich i zwisających igieł o barwie od niebieskozielonej do srebrzystoniebieskiej, nadających drzewu delikatny, piórkowaty wygląd. Wciąż mało znany we Francji, zasługuje na zapewnienie mu odpowiedniej przestrzeni. Najlepiej posadzić go jako soliter w dużym ogrodzie lub parku. Ten gatunek bardzo mrozoodporny, przystosowuje się do każdego rodzaju gleby dobrze przepuszczalnej, ale wilgotnej, oraz do odkrytego i słonecznego stanowiska.

Pinus (x) schwerinii to spontaniczna hybryda międzygatunkowa, która pojawiła się w Niemczech, w pobliżu Berlina. Powstała ze skrzyżowania Pinus wallichiana o zwisających igłach (Himalaje, Afganistan, Bhutan) z Pinus strobus, ogromną sosną lubiącą chłód (wschodnia część Ameryki Północnej). Jest to zimozielone drzewo iglaste z rodziny sosnowatych, łączące niezwykły i majestatyczny pokrój pierwszego rodzica z wytrzymałością drugiego. To drzewo o szerokim, stożkowatym, nieregularnym i nieco nieuporządkowanym pokroju po wielu latach uprawy osiągnie 10 m wysokości i około 4 m rozpiętości.

Jego ulistnienie tworzą cienkie, zwisające igły o długości od 10 do 12 cm. Ich barwa stanowi połączenie zieleni i błękitu, ze srebrzystoniebieskimi refleksami. Igły są zebrane po 5, tworzą gęste kępy układające się w „spódnice” na całej długości małych gałązek. Liczne smukłe, cylindryczne szyszki o pięknej jasnozielonej barwie pojawiają się nawet na młodych egzemplarzach.

Łatwa w uprawie na wilgotnej glebie i niewymagająca pod względem jej rodzaju, sosna schwerinii to malownicze drzewo, zbyt rzadko spotykane w naszych ogrodach. Znajdzie swoje miejsce na dużej działce, gdzie będzie się dobrze prezentować jako soliter. Ponieważ lubi chłód i dobrze komponuje się z dużymi kamieniami oraz geometrycznymi liniami, można posadzić ją w pobliżu punktu wodnego lub na brzegu strumienia. Można zestawić ją z karłowymi drzewami iglastymi o pokroju płożącym (Juniperus squamata), kulistym (Picea abies 'Little Gem') lub kolumnowym (Juniperus communis 'Sentinel'). Wyraziste walory graficzne drzew iglastych naturalnie sprawdzają się w aranżacji nowoczesnego ogrodu, w którym estetyka form, sylwetek i faktur przeważa nad zmiennością kwitnienia. Te żywe rośliny, zapewniające trwałą i uspokajającą obecność, długotrwale porządkują rabatę, wyznaczają alejki, obramowują taras i z łatwością zastępują wyrazistą obecność strzyżonego bukszpanu lub ostrokrzewu. Wszystko polega na umiejętnym zestawianiu brył i kolorów.