Świerk pospolity Maxwellii

Picea abies 'Maxwellii' to karłowa odmiana świerka pospolitego, przypominająca małą jodłę kaukaską zarówno pokrojem — lekko spłaszczonym i piramidalnym — jak i krótkimi, sztywnymi pędami pokrytymi bardzo twardymi igłami w żywozielonym kolorze. Jest bardzo dekoracyjny: jego zaokrąglona, lekko spłaszczona sylwetka elegancko komponuje się na rabatach, jako soliter przyciąga uwagę, a także ożywia ogród skalny. Dobrze nadaje się również do uprawy w doniczce. Ten wolno rosnący iglak jest łatwy w uprawie na zwykłej, przepuszczalnej glebie, nawet suchej, w słońcu lub półcieniu.

Świerk pospolity, znany również jako świerk pospolity norweski lub świerk czerwony, to zimozielony iglak należący do rodziny sosnowatych, pochodzący z północnej Europy, a dokładniej ze Skandynawii. W naturalnym środowisku ma typowo stożkowaty i piramidalny pokrój, a jego wysokość może sięgać 30 m, a nawet więcej w Europie Wschodniej. Gatunek ten jest tradycyjnie wykorzystywany jako drzewko bożonarodzeniowe w Europie. Preferuje przepuszczalne i świeże gleby, a bardzo niskie temperatury nie stanowią dla niego problemu.

Odmiana 'Maxwellii', wywodząca się z tego gatunku, ma karłowy, zaokrąglony i spłaszczony pokrój stożkowy. Z czasem tworzy niewielki krzew o szerokości i wysokości 1,5 m, rosnący powoli. Wytwarza krótkie, sztywne gałązki, szeroko wygięte na końcach i rozmieszczone spiralnie na pędach. Wiosenne młode przyrosty mają bardzo delikatny, jasny odcień zieleni, następnie liście ciemnieją i przybierają żywozieloną barwę. Jego małe, zimozielone liście to sztywne, bardzo kłujące igły, osadzone dookoła gałązek, przypominające szczotkę. System korzeniowy świerków jest płytki i rozłogowy, dlatego dorosłe rośliny trudno przesadzać i są one szczególnie wrażliwe na wiatr.

Karłowa jodła 'Maxwellii', dzięki ładnemu, spłaszczonemu pokrojowi stożkowemu, niewielkim rozmiarom, braku konieczności pielęgnacji i łatwości uprawy, doskonale nadaje się do ogrodów skalnych i na tarasy, możliwa do zaaklimatyzowania w różnych regionach Francji. Dobrze komponuje się z dużymi kamieniami, geometrycznymi liniami i elementami murowanymi. Można ją zestawiać z karłowymi iglakami o pokroju kolumnowym lub wyprostowanym. Wyraziste walory graficzne iglaków doskonale wpisują się w projekt współczesnego ogrodu, w którym liczą się bardziej estetyka form, sylwetek i faktur niż nieustanna zmienność kwitnienia. Te rośliny, zachowujące uspokajającą stałość przez cały rok, trwale porządkują rabatę, wyznaczają alejki, obramowują taras i z łatwością zastępują wyrazistą obecność strzyżonego bukszpanu lub ostrokrzewu. Dobrze komponują się z roślinami okrywowymi, takimi jak żagwiny i rogownice, szałwiami krzewiastymi, a także krzewami kwitnącymi. Najważniejsze jest umiejętne zestawienie brył i kolorów.