Tristaniopsis laurina

Tristaniopsis laurina to niewielkie, zimozielone australijskie drzewo o wspaniałej czarnej korze, która z wiekiem przybiera beżową barwę i łuszczy się. Jest mało mrozoodporne, dlatego należy je sadzić wyłącznie w łagodnym klimacie.

W swojej ojczyźnie nazywane także Kanooka, drzewo to należy do dużej rodziny mirtowatych, do której zaliczają się również mirty, Callistemon i eukaliptusy. Jego dość poskręcane gałęzie powoli tworzą bardzo piękne, wielopniowe drzewko: podczas gdy w rodzimej Australii, nad brzegami cieków wodnych, może osiągać od 10 do 15 m wysokości, w naszym klimacie po wielu latach dorasta zaledwie do 6–8 m, przy szerokości od 3 do 5 m. Od maja do czerwca Tristaniopsis wytwarza liczne kwiaty z dużymi, jaskrawożółtymi pręcikami, wyrastające w pobliżu małych gałązek. Zimozielone, błyszczące i lancetowate liście przypominają liście oleandra pospolitego (nazwa Tristaniopsis, laurina, oznacza bowiem „o liściach podobnych do wawrzynu”). Jego największą ozdobą pozostaje jednak bardzo piękna kora, niemal czarna w młodym wieku, z upływem lat łuszcząca się i odsłaniająca subtelne odcienie beżu oraz oliwkowej zieleni, przywodzące na myśl niektóre eukaliptusy.

Tristaniopsis należy uprawiać w kwaśnej, doskonale przepuszczalnej glebie, w regionach wolnych od silnych mrozów. Liście cierpią przy temperaturze poniżej -5°C, a drzewo może zamierać przy spadkach temperatury od -8 do -10°C. W łagodniejszych regionach wybierz stanowisko południowe, dobrze osłonięte, a jest spora szansa, że uda Ci się je zachować.

Najlepiej posadzić je jako soliter, aby szczególnie wyeksponować jego walory, ponieważ jest to prawdziwa rzadkość, na którą trzeba sobie zasłużyć (rośnie dość wolno), lecz z pewnością długo się nią nie znudzisz. Możesz zestawić je z innymi roślinami z półkuli południowej, takimi jak Callistemon, Eucalyptus, Grevillea, Lomatia, Banksia czy Feijoa.