Gordlinia grandiflora

Gordlinia grandiflora, urocze małe drzewo spokrewnione z kameliami, łączy w sobie zalety obojga rodziców. Franklinia latamaha (franklinia amerykańska) przekazała jej większą mrozoodporność i piękne jesienne barwy, natomiast Gordonia lasianthus odpowiada za bardziej zimozielone ulistnienie oraz urodę dużych, białych kwiatów z żółtym środkiem, wydzielających niezwykle przyjemny zapach. Dekoracyjny przez cały rok krzew o dość późnym, letnim kwitnieniu zasługuje na wyjątkowe miejsce w dużej rabacie z podłożem kwaśnym. Jego uprawa jest nieco wymagająca, ale warto poświęcić mu uwagę.

Gordlinia grandiflora to niewielkie drzewo z rodziny herbatowatych, pochodzenia ogrodniczego. Rośnie szybko i ma dość rozłożysty pokrój, osiągając około 3 m wysokości i 2 m szerokości. Kora jest szara i ma podłużne bruzdy. Liście utrzymują się zimą w mniejszym lub większym stopniu, zależnie od klimatu. Są duże, dość wąskie, przypominają liście różaneczników i są ułożone naprzemianlegle na gałązkach. Mają od 12 do 15 cm długości, podłużny kształt i są osadzone na krótkich ogonkach liściowych. Drobno ząbkowane na brzegach, są błyszczące, z wierzchu ciemnozielone, od spodu jaśniejsze, a jesienią przybierają czerwonawe i pomarańczowe odcienie. Kwitnienie rozpoczyna się po 3 lub 4 latach uprawy, gdy roślina dobrze się już zadomowi. Przypada ono na okres od lipca do września. Kwiaty o 5 śnieżnobiałych płatkach, o średnicy od 10 do 12 cm, ozdobione dużym środkiem z żółtymi pręcikami, przypominają kwiaty kamelii o pojedynczych kwiatach. Ich zapach jest dość intensywny i przywodzi na myśl woń fiołków. Kwitnienie przyciąga liczne motyle i inne owady zapylające.

Gordlinia wielkokwiatowa szybko stanie się ozdobą dużej rabaty z podłożem kwaśnym: posadzona jako soliter w uprzywilejowanym miejscu, zadziwi wielu odwiedzających i stanie się powodem do dumy gospodarza, któremu udało się ją zaaklimatyzować. Starannie wybierz dla niej stanowisko, zapewniając jej słoneczne miejsce osłonięte od suchych i zimnych wiatrów w chłodniejszych regionach lub półcień w cieplejszych regionach. Toleruje krótkotrwałe przymrozki do około -12 °C. Lubi stale lekko wilgotne, lecz niepodmokłe, przepuszczalne, piaszczyste, próchniczne, torfowe i kwaśne gleby, jakie można znaleźć na przykład w ogrodach bretońskich. W jej sąsiedztwie posadź proste, nierzucające się w oczy krzewy, które jej nie przyćmią, takie jak derenie, niewielki różanecznik czy wrzośce...