Maackia amurensis - Makia amurska

Makia amurska, znana również jako makia znad Amuru, należy do mało znanych ogrodnikom niewielkich drzew w pełni mrozoodpornych i łatwych w uprawie. Ten kuzyn złotokapu, albicji i perełkowca jest ceniony za doskonałą mrozoodporność, szeroką i gęstą koronę, która zapewnia mu wyrazistą obecność w ogrodzie, oraz wspaniałą intensywnie srebrzystą barwę młodych pędów, równie dekoracyjnych jak białe, miododajne letnie kwitnienie, zebrane w wyprostowane grona, w których stłoczone są liczne kwiaty motylkowe. Niewymagające i tolerancyjne względem gleby, to doskonałe niewielkie drzewo dające cień, które dobrze rośnie w każdej przepuszczalnej glebie, niezbyt zasobnej w wapń, a według niektórych źródeł amerykańskich wykazuje tolerancję na suszę letnią.

Makia amurska należy do 8 gatunków krzewów i drzew liściastych tworzących ten rodzaj z rodziny bobowatych (motylkowatych), pochodzący z Chin i Dalekiego Wschodu. Syberia, Mandżuria, Japonia i Korea są ojczyzną tego niewielkiego drzewa, które lubi słońce i bliskość cieków wodnych. Potrafi czerpać wodę z głębszych warstw gleby i wiązać azot za pomocą korzeni, podobnie jak wiele innych roślin z tej rodziny. Wzrost tego krzewu jest raczej powolny i zależy od warunków uprawy. Makia amurska tworzy jeden lub kilka krótkich pni, które rozgałęziają się na kilka głównych konarów na wysokości 70–80 cm nad ziemią. Korona jest zaokrąglona, rozłożysta i luźna, a z biegiem lat przybiera kształt parasola. Docelowo drzewo osiąga około 10 m wysokości i 12 m szerokości. Lśniąca kora ma brązowy kolor, czasem z brązowomiedzianym odcieniem, i lekko się złuszcza na starszych roślinach. Młode gałązki są omszone, z czasem stają się nagie i pokrywają się wystającymi przetchlinkami.

Młode pędy tego drzewa pokrywają włoski i są wyjątkowo dekoracyjne, wyglądają, jakby pokrywał je szron. Rozwijają się z nich młode liście o srebrzystym spodzie. Liście dojrzałe są nieparzystopierzaste, mają od 20 do 30 cm długości i składają się z 7–11 listków o barwie od szarozielonej do oliwkowozielonej, jaśniejącej w słońcu. Jesienne liście przybierają brązową barwę.

Kwitnienie trwa od czerwca do sierpnia, zależnie od klimatu, i jest mniej lub bardziej obfite w poszczególnych latach. Kwiaty motylkowe są niewielkie, ale bardzo liczne, zebrane w wyprostowane grona osiągające od 10 do 15 cm wysokości. Mają barwę od białej do bardzo jasnej żółtej, są lekko pachnące, nektarodajne i miododajne. Po kwitnieniu tworzą się płaskie, wydłużone strąki o długości od 3 do 6 cm, zmieniające kolor z zielonego na brązowy i zawierające nasiona nerkowate.

W ogrodzie makia amurska jest doskonałym niewielkim drzewem dającym cień, o starannym pokroju, które zimą przepuszcza promienie słoneczne. Można posadzić ją na przykład w pobliżu tarasu lub przy wejściu do ogrodu, niedaleko bramy. Choć jest mniej efektowna niż albicja, ma znacznie większą mrozoodporność, dzięki czemu można ją uprawiać w wielu regionach, nawet na ubogiej glebie. Posadź ją jako soliter lub przed grupą krzewów, złożoną na przykład z tamaryszka czteropręcikowego, kuflika płaczącego albo chilopsisa zwyczajnego, które lubią podobne warunki. Można ją także zestawić z glediczją 'Sunburst', schinusem peruwiańskim (w łagodnym klimacie), wierzbą małą oraz krzewami lub niewielkimi drzewami o lekkich liściach i subtelnie egzotycznym wyglądzie, które nie przyćmią jej dyskretnego uroku.