Nolina nelsonii - Nolina Nelsona

Nolina nelsonii to meksykański gatunek botaniczny o niezwykłej grafice i zaskakującej mrozoodporności w warunkach suchych. Ta krzewiasta, zimozielona roślina suchych terenów tworzy przepiękną szaroniebieską kulę złożoną z długich, sztywnych, spiczastych i błyszczących liści, wspartą na krótkim pniu. Ta nolina, kwitnąca dużymi wiechami jasnożółtych kwiatów, zachwyci miłośników egzotycznych i mrozoodpornych roślin. Jest bardzo atrakcyjną rośliną do suchego ogrodu, ogrodu żwirowego i suchego ogrodu skalnego, a w chłodniejszych regionach doskonale sprawdzi się również w doniczce.

Nolina nelsonii, nazywana również noliną niebieską, należy do rodziny agawowatych i pochodzi z pustynnych oraz górskich regionów północnego Meksyku. W młodym wieku roślina ma postać prostej kępy sztywnych liści, a następnie w swoim naturalnym środowisku rozwija pień osiągający kilka metrów wysokości. W naszym klimacie jej ulistnienie osiąga około 1 m wysokości i szerokości, a w okresie kwitnienia roślina dorasta do 3 m. Jej liście, mające od 50 do 70 cm długości, są równowąskie, wąskie i sztywne, z drobno ząbkowanym brzegiem. Tworzą gęstą rozetę na szczycie pnia, która może liczyć nawet kilkaset liści. Ich barwa jest jasnozielona, silnie zabarwiona na niebiesko i szaro. Gdy roślina osiągnie dojrzałość, wytwarza bardzo wysokie, rozgałęzione kwiatostany o pierzastym wyglądzie, złożone z setek drobnych, kremowożółtych kwiatów. Kwitnienie przypada na wiosnę, po czym pojawiają się owoce w postaci kapsuł o długości 8 cm. Zawierają one owalne, jasnobrązowe nasiona o średnicy 2–3 mm. Po kwitnieniu rozeta zamiera, a roślina rozwija boczne pnie.

Nolina nelsonii okazuje się tym bardziej mrozoodporna i łatwiejsza w uprawie, im uboższa i bardziej kamienista jest gleba, najlepiej z dużą zawartością żwiru, który zapewnia doskonały odpływ wilgoci. Niektóre źródła podają, że roślina może przetrwać dość silne mrozy, sięgające około -12 °C, jeśli są krótkotrwałe, a rośnie w odpowiedniej glebie. Z powodzeniem znajdzie miejsce w dużym ogrodzie skalnym, na jałowej skarpie, w pełnym słońcu, a nawet w suchym otoczeniu. Ta roślina doskonale nadaje się do efektownego zaakcentowania środka egzotycznej rabaty. W cieplejszych regionach można posadzić ją jako soliter lub zestawić z Puya caerulea, agawą amerykańską, Cylindropuntia imbricata, drzewem Jozuego (Yucca brevifolia), zapaliczką pospolitą, dość mrozoodpornymi głowami starca (kleistokaktusem Strausa), aloesem ościstym oraz równie mało wymagającymi żmijowcami kanaryjskimi. Można również posadzić ją w bardzo dużej donicy na tarasie lub tuż przy basenie, starannie wybierając osłonięte miejsce w pełnym słońcu.