Nyssa sylvatica - Błotnia leśna

Błotnia leśna, znana również jako gommier noir lub tupelo (Nyssa sylvatica), to piękne drzewo liściaste pochodzące ze Stanów Zjednoczonych, cenione za wspaniałe jesienne ulistnienie. Jego pokrój, od piramidalnego po stożkowaty, jest niezwykle elegancki. Pień, prosty aż po wierzchołek, pokrywa szarobrązowa kora z grubymi grzbietami, u starszych egzemplarzy przypominająca skórę „aligatora”. Drzewo to najlepiej sadzić w dużych ogrodach oraz na glebach kwaśnych i wilgotnych lub po prostu świeżych.

Błotnia leśna (Nyssa sylvatica) należy do rodziny nyssowatych lub dereniowatych. Pochodzi ze wschodniej części Stanów Zjednoczonych i jest jeszcze rzadko uprawiana w naszych szerokościach geograficznych. Tupelo może osiągać w swojej ojczyźnie 35 m wysokości, ale u nas rzadko przekracza 20 m wysokości. Rośnie dość wolno. Błotnia leśna ma szeroki, stożkowaty pokrój, elegancki, wznoszący się w pięknie harmonijnej symetrii, oraz oryginalny pień pokryty szarobrązową korą, która z wiekiem łuszczy się i pęka, tworząc bruzdy. Drzewo wytwarza niemal poziome konary i dość smukłe gałązki, początkowo jasnozielone do pomarańczowych, a następnie czerwonobrązowe. Jego liście, owalne i błyszczące, o długości 10–12 cm i falistych brzegach, są ciemnozielone lub lśniąco żółtozielone aż do lata. Każdy liść osadzony jest na krótkim, czerwonym ogonku liściowym. Od września przybierają one efektowne barwy, obejmujące odcienie żółte, pomarańczowe, czerwone i purpurowe. U tupelo drzewa są często albo męskie, albo żeńskie, choć występują również egzemplarze obupłciowe. Latem rozwijają się małe bukiety biało-zielonych, miododajnych kwiatów. Na drzewach żeńskich lub obupłciowych pojawiają się po nich błyszczące, ciemnopurpurowe jagody o długości 25 mm, szczególnie efektownie prezentujące się na tle jesiennego ulistnienia i bardzo cenione przez ptaki. Nyssa sylvatica jest długowieczna i może żyć 600 lat.

Błotnia leśna (Nyssa sylvatica) może być uprawiana jako drzewo ozdobne w parkach i dużych ogrodach, gdzie w pełni zaprezentuje swoje walory jako drzewo dające cień lub soliter. Harmonijniej się rozwija, gdy rośnie w osłoniętych warunkach, bez nadmiernej konkurencji. Połącz ją z cypryśnikiem błotnym (Taxodium distichum), ambrowcami lub klonami czerwonymi, które wymagają mniej więcej takich samych warunków uprawy. U jej stóp można również posadzić dwa gatunki paproci, takie jak onoklea wrażliwa (Onoclea sensibilis), na glebie neutralnej do kwaśnej i wilgotnej, oraz zachylnik błotny (Telypteris palustris), idealny do obsadzania brzegów zbiorników wodnych lub terenów podmokłych, w jasnym cieniu albo na słońcu.

Błotnia leśna (Nyssa sylvatica) została poświęcona Nyssie, nimfie wodnej, ponieważ do przetrwania wymaga wilgotnej gleby przez cały rok. Jelenie wyjątkowo chętnie zjadają liście na wysiewach i młodych roślinach, przez co liczne populacje tych zwierząt mogą niemal uniemożliwić przyjęcie się drzewa.