Coronilla varia - Cieciorka pstra

Cieciorka pstra, znana również jako cieciorka zmienna lub cieciorka różnobarwna, należy do dziko rosnących roślin naszej flory, które z dwóch powodów zasługują na miejsce w ogrodzie: dobrze przystosowuje się do większości naszych klimatów i nie ma dużych wymagań, a ponadto zachwyca długim, uroczym letnim kwitnieniem. Tworzy niewielkie korony kwiatów w kolorach od białego po purpuroworóżowy, górujące nad delikatnymi liśćmi, podzielonymi na liczne, małe, zielone listki. Ta pełna uroku i naturalnego wdzięku bylina doskonale pasuje na obrzeża rabat oraz do naturalistycznych kompozycji, na słońce lub półcień, do każdej dobrze przepuszczalnej ziemi ogrodowej.

Cieciorka pstra (synonim Securigera varia) należy do rodziny bobowatych i jest blisko spokrewniona z koniczyną, lucerną oraz sparcetą siewną. Pochodzi z Europy Środkowej i Południowej, a także z zachodniej Azji aż po Iran. We Francji jest szeroko rozpowszechniona, z wyjątkiem zachodniej i północnej części kraju. Najczęściej spotyka się ją na zboczach i w kamienistych, raczej suchych miejscach, na glebach wapiennych lub wulkanicznych. Niekiedy tworzy tam duże, niezwykle dekoracyjne kolonie.

To roślina zielna wieloletnia, odrastająca z karpy, tworząca rozłożystą kępę o średnicy około 45 cm (od 30 do 60 cm). Rozwija się z płożącego korzenia i wytwarza puste, rozesłane lub półwzniesione łodygi. Jej liście są podzielone na 7–12 par owalnych i wydłużonych listków oraz jeden listek szczytowy; mają delikatny, niebieskawozielony kolor. Kwitnienie trwa co najmniej 2 miesiące i przypada od maja–czerwca do sierpnia, przy czym termin rozpoczęcia zależy od regionu. Na końcach łodyg, ponad liśćmi, pojawiają się małe baldachy złożone z 10–15 groszkowatych kwiatów w białe, różowe i purpurowe wzory, o średnicy 1 cm. Kwiaty te są zapylane przez owady, a następnie ustępują miejsca wzniesionym strąkom, które w miarę dojrzewania lekko się skręcają. Mają 4 krawędzie i kończą się długim dziobkiem. Nasiona łatwo kiełkują w lekkiej ziemi. Część nadziemna tej rośliny zimą mniej lub bardziej zasycha. Warto pamiętać, że wszystkie jej części zawierają koronillinę — substancję kardiotoniczną, która w dużych dawkach jest toksyczna, podobnie jak u naparstnicy. Dlatego zdecydowanie odradza się spożywanie tej pięknej rośliny. Podobnie jak wiele innych roślin z rodziny bobowatych, cieciorka pstra wzbogaca i poprawia jakość gleby, na której rośnie.

Cieciorka pstra doskonale pasuje do naturalistycznych rabat kwiatowych lub słonecznych obrzeży rabat, w kompozycjach inspirowanych naturą albo romantycznych. Ta dziko rosnąca roślina dobrze komponuje się z kocimiętkami, baptysjami, rumiankami pospolitymi, ostróżkami wieloletnimi oraz selerowatymi, takimi jak aminek egipski, a także ze wzdęcinem Fischera (Cenolophium denudatum). Na skarpie jej połączenie z groszkiem szerokolistnym (Lathyrus latifolius) i czarnuszkami damaszeńskimi o niebieskich kwiatach prezentuje się wyjątkowo pięknie. Można ją również zestawiać z różami o białych, różowych lub fioletowych kwiatach.