Eriostemon myoporoides

Eriostemon myoporoides, obecnie nazywany Philotheca myoporides, to bardzo obficie kwitnący i aromatyczny krzew, spokrewniony z boronią i cytrusami, który zachwyci miłośników roślin australijskich. Tworzy mniej więcej zaokrągloną kępę pokrytą błyszczącymi, ciemnozielonymi liśćmi, na których wyróżniają się różowe pąki kwiatowe rozwijające się w drobne, białe kwiaty gwiazdkowate o woskowej strukturze i delikatnym, słodkim zapachu. Kwitnie już pod koniec zimy i utrzymuje kwiaty przez długi czas. Dobrze rośnie w glebach kwaśnych lub obojętnych i znosi krótkotrwałe przymrozki do około -10°C, jeśli podłoże jest przepuszczalne. Jeśli masz ogród położony na oceanicznym wybrzeżu naszego kraju, od południowej Bretanii po Akwitanię, ten Eriostemon powinien dobrze rosnąć w gruncie, na rabacie z podłożem kwaśnym. Dobrze rośnie również w doniczkach, dlatego ogrodnicy z chłodniejszych, bardziej kontynentalnych regionów będą mogli podziwiać go na tarasie przez cały ciepły sezon, a zimą przenieść go w osłonięte miejsce, do szklarni lub słabo ogrzewanej werandy.

Eriostemon o kwiatach Myoporum to roślina z rodziny rutowatych, pochodząca z południowo-wschodniej Australii. W naturze występuje na otwartych terenach leśnych. Eriostemon myoporoides, obecnie zaliczany do rodzaju Philotheca, jest we Francji stosunkowo mało znany, choć to najczęściej uprawiany przedstawiciel tego rodzaju. Ten kwitnący zimą, a przynajmniej wcześnie w sezonie, krzew pojawił się w Europie w latach 20. XIX wieku.

Chociaż gatunek Philotheca myoporoides obejmuje 9 podgatunków, forma rozmnażana w ogrodnictwie tworzy gęsty, zaokrąglony krzew, który może osiągać 2 m wysokości i szerokości, a często jest szerszy niż wyższy. Rozgałęzia się już u podstawy i ma brodawkowate pędy, na których utrzymują się zimozielone, podłużne liście, zaostrzone na końcach i osiągające 10 cm długości. Ich grube blaszki liściowe mają intensywnie zieloną barwę i są bogate w olejki eteryczne. Po roztarciu liście wydzielają aromat przypominający zapach kwiatu pomarańczy. W łagodnym klimacie kwiaty pojawiają się już w październiku, zebrane w grona po 3–5 różowych pąków, wyrastających w kątach liści. Kwitnienie trwa do marca, a w zależności od klimatu od lutego do maja. Pąki rozwijają się w gwiazdkowatą koronę złożoną z 5 białych, woskowych płatków, czasem z różowym odcieniem, otaczających pomarańczowe pręciki zrośnięte w rurkę. Kwiaty mają 2 cm szerokości, ale zimą i wiosną pojawiają się tak licznie, że niemal całkowicie zasłaniają liście.

Ten Eriostemon nie znosi mrozów poniżej -10°C, źle toleruje nadmiar wapnia i wody oraz preferuje półcień. Jego wymagania są jasno określone i należy ich przestrzegać, aby zapewnić mu prawidłową uprawę i cieszyć się jego wspaniałym kwitnieniem. Poza niektórymi, ściśle określonymi obszarami wybrzeża Morza Śródziemnego oraz szerzej – wzdłuż wybrzeża Atlantyku – najlepiej uprawiać go w doniczce, w której można kontrolować podłoże i warunki zimowania. W ogrodzie można zestawić go na przykład z Boronia heterophylla, Galvezia speciosa, Gomphostigma virgatum, żarnowcami rozesłanymi lub białymi, różowymi albo czerwonymi wrzoścami krzewiastymi. Na tarasie lub balkonie można posadzić obok niego ołownik uszkowaty o długim, niebieskim kwitnieniu, Tibouchina albo Leptospermum Wiri Kerry.