Erytryna grzebieniasta - Erythrina crista-galli

'Erythrina crista-galli zawdzięcza swoje nazwy erytryny grzebieniastej lub koralowego drzewa spektakularnym kwiatostanom o jaskrawoczerwonej barwie. Ten nieco sękaty krzew o ciernistych gałązkach i szerokiej koronie ma podzielone liście przypominające liście akacji, o błyszczącej niebieskozielonej barwie, a w czerwcu i lipcu, zależnie od klimatu, wytwarza duże, szczytowe grona pełne pięknych, pomarańczowoczerwonych kwiatów motylkowych. Choć jest najbardziej znanym gatunkiem w rodzaju, nadal rzadko sadzi się ją w naszych ogrodach. Szczególnie ozdobna i egzotyczna, roślina ta, stosunkowo mrozoodporna dzięki swojej karpie, może być uprawiana w otwartym gruncie jako bylina w naszych łagodnych warunkach klimatycznych. Ogrodnicy z klimatu kontynentalnego będą uprawiać ją jako roślinę oranżeryjną.

Erytryna grzebieniasta to niewielkie drzewo lub krzew z rodziny bobowatych, pochodzący z Ameryki Południowej, a w szczególności z Boliwii, Argentyny, Brazylii, Paragwaju i Urugwaju. Ten gatunek, najbardziej mrozoodporny w całym rodzaju, zasiedla lasy wzdłuż cieków wodnych, a także bagna i mokradła. W swoim naturalnym środowisku erytryna grzebieniasta tworzy drzewo o wysokości od 4 do 9 m, z grubym, sękatym pniem pokrytym spękaną, kratkowatą korą. Jej korona tworzy szeroki pokrój i ma liście opadające na zimę w porze suchej. W naszych umiarkowanych warunkach klimatycznych uprawia się ją w otwartym gruncie jako roślinę zielną albo jako krzew w szklarni. Jej pokrój jest początkowo wzniesiony, lecz z biegiem lat staje się rozłożysty, jeśli roślinie uda się wyrosnąć na niewielkie drzewo.

Koralowe drzewo osiąga w uprawie od 2 do 4 m wysokości i od 1 do 2 m szerokości, a nieco mniej, jeśli co roku zostaje przycięte przez mróz. Wytwarza długie, smukłe i cierniste pędy. Gdy tworzy jeden lub kilka pni, są one sękate i pokryte beżową korą, na której znajdują się nieliczne, zakrzywione kolce. Liście, opadające zimą w naszych szerokościach geograficznych, są podzielone na 3 duże, skórzaste listki o błyszczącej niebieskozielonej barwie. W łagodnym klimacie kwitnienie przypada na koniec wiosny, natomiast jeśli roślina odtworzy swoją koronę wiosną, następuje w połowie sierpnia. Na końcach, a także wzdłuż tegorocznych gałązek, tworzą się grona przekraczające 25 cm długości. Kwiaty motylkowe mają duży żagielek skierowany ku dołowi. To bogate w nektar kwitnienie przyciąga liczne owady zapylające. Podobnie jak większość bobowatych, roślina ta ma silny korzeń palowy zdolny do wiązania azotu z powietrza, co stanowi przystosowanie do ubogich gleb.

Spektakularna erytryna grzebieniasta, o nieco prehistorycznym wyglądzie, bywa trudna do zestawienia z innymi roślinami w ogrodzie. W otwartym gruncie można połączyć intensywną czerwień jej gron z białymi kwiatami budlei, gaury lub żylistek. Można ją również posadzić obok Sophora secundiflora, niezwykłego teksańskiego krzewu z rodziny bobowatych, wytwarzającego niebieskie grona. Ten niewymagający pod względem rodzaju gleby krzew jest łatwy w uprawie w dużej donicy, którą na zimę można przenieść do pomieszczenia w chłodniejszych regionach.