Erytryna x bidwillii

Erythrina x Bidwillii, nazywana również erytryną czerwoną lub koralowym drzewem Bidwella, to bardzo piękny egzotyczny krzew, który w naszym klimacie uprawia się raczej jako bylinę. Rośnie tak szybko, że po przemarznięciu aż do ziemi w ciągu jednego sezonu odtwarza koronę i zakwita. Jest ceniona za spektakularne i niezwykle obfite kwitnienie w postaci ogromnych gron długich, czerwonych, rurkowatych kwiatów, często przekraczających 70 cm długości. Można ją uprawiać w otwartym gruncie, w doskonale przepuszczalnej glebie, nawet w rejonie Paryża, pod warunkiem zapewnienia dobrej ochrony zimowej. W chłodniejszych regionach stanowi bardzo efektowną roślinę do uprawy w oranżerii.

Erythrina x Bidwillii to mieszaniec ogrodniczy powstały ze skrzyżowania Erythrina herbacea, pochodzącej z południowo-wschodnich Stanów Zjednoczonych i Meksyku, oraz E. crista-galli, wywodzącej się z Ameryki Południowej. Pierwszy z rodziców to półzielna bylina o zdrewniałej nasadzie, mrozoodporna i bardzo odporna na suszę. Drugi, tworzący małe drzewo lub duży krzew, jest gatunkiem preferującym sąsiedztwo terenów podmokłych. Erytryna należy do rodziny bobowatych. W naszym klimacie umiarkowanym uprawia się ją w otwartym gruncie jako roślinę zielną albo w szklarni jako krzew. Ma nieco nieuporządkowany, płaczący pokrój, często szerszy niż wyższy.

Koralowe drzewo Bidwella osiąga w uprawie 2–3 m wysokości i szerokości, a nieco mniej, jeśli co roku przemarza aż do ziemi lub jest uprawiane w doniczce. Wytwarza długie, wiotkie i lekko cierniste pędy. Liście, opadające zimą w naszym klimacie, są podzielone na 3 duże listki w kształcie serca i mają piękny jabłkowozielony kolor. Kwitnienie przypada mniej więcej na różny termin w zależności od klimatu i sposobu uprawy. W łagodnym klimacie rozpoczyna się pod koniec wiosny, natomiast od lata do jesieni, jeśli roślina odtworzyła koronę wiosną. Na końcach, a także wzdłuż tegorocznych gałązek, tworzą się grona osiągające czasem 1 m długości, złożone z bardzo wydłużonych, niemal rurkowatych kwiatów motylkowych o długości od 5 do 7 cm, z dużym, jaskrawoczerwonym żagielkiem skierowanym w dół. To bogate w nektar kwitnienie przyciąga liczne owady zapylające. Podobnie jak większość bobowatych, roślina ta ma silny korzeń palowy z guzkami, w których żyją bakterie zdolne do wiązania azotu z powietrza, co stanowi przystosowanie do ubogich gleb.

Jako spektakularny krzew lub duża bylina o nieco zaroślowym wyglądzie i niezaprzeczalnie egzotycznym charakterze, erytryna bywa trudna do zestawienia z innymi roślinami w ogrodzie, ale na tarasie naprawdę może zagrać główną rolę. W otwartym gruncie można połączyć nieco „kosmetyczną” czerwień jej gron z białymi kwiatami budlei, gaury lub żylistka. Można ją również posadzić obok Sophora secundiflora, interesującego teksańskiego krzewu z rodziny bobowatych, tworzącego niebieskie grona. Erytryna czerwona ma niewielkie wymagania co do rodzaju gleby, jeśli zadba się o dobry drenaż: dobrze radzi sobie w ubogiej, piaszczystej glebie. W naszym klimacie kontynentalnym nie jest trudna w uprawie w dużej doniczce, którą na czas niekorzystnej pory roku można przenieść do miejsca nieprzemarzającego.