Eukaliptus śnieżny Buffalo

Eukaliptus śnieżny Eucalyptus pauciflora subsp. pauciflora 'Buffalo' jest również znany jako eukaliptus śnieżny z Mount Buffalo. To niewielkie drzewo lub duży, zimozielony krzew o wielu pniach zachwyca bardzo ozdobną korą, na której przeplatają się różne odcienie szarości, biel i kremowa barwa. Ma bardzo szeroki pokrój i tworzy mniej lub bardziej zaokrągloną koronę. Jego młodociane ulistnienie jest również niezwykle atrakcyjne, a liście mają nietypowy, jajowaty kształt i niebieskawozielony kolor. Białe kwiaty zebrane w małe pompony stanowią dodatkowy atut tego jednego z najbardziej tolerancyjnych gatunków. Rośnie na glebach kwaśnych, obojętnych, a nawet wapiennych, i należy do najbardziej mrozoodpornych gatunków w obrębie rodzaju.

Eukaliptus należy do rodziny mirtowatych, podobnie jak feijoa, kuflik i mirt, których kwitnienie ma cechy charakterystyczne dla tej rodziny. Rodzaj Eucalyptus jest związany przede wszystkim z Australią, z wyjątkiem kilku rzadkich gatunków z Azji Południowo-Wschodniej. Obejmuje ponad 800 gatunków, wśród których znajdują się najwyższe drzewa liściaste na świecie (E. regnans), ale także krzewy średniej wielkości. Eucalyptus pauciflora subsp. pauciflora Mount Buffalo występuje naturalnie na bardzo ograniczonym obszarze wokół Mount Buffalo, wznoszącego się na wysokość 1723 m, w australijskim stanie Wiktoria. Ten górski eukaliptus rośnie w warunkach klimatycznych o dużych kontrastach, z łagodnym lub gorącym latem i chłodnymi zimami, bez wyraźnie zaznaczonej pory suchej.
Ten stosunkowo wolno rosnący gatunek z czasem tworzy niewielkie drzewo lub mallee — aborygeńskie określenie rozgałęzionego od podstawy krzewu o wysokości poniżej 10 m. Forma drzewiasta może osiągać do 12 m wysokości, rzadko 15 m, natomiast w naszych warunkach dorasta raczej do 6–10 m, przy niemal takiej samej szerokości. Pień pokrywa bardzo ozdobna, gładka kora o splocie szarych, białych i kremowych odcieni, dość podobna do kory naszych platanów klonolistnych. Ten eukaliptus ma dużą zdolność regeneracji dzięki lignotuberowi. Jest to podziemne zgrubienie bogate w skrobię, zdolne do wytwarzania licznych odrostów, jeśli nadziemna część rośliny zostanie zniszczona, na przykład przez pożar. Po takim przycięciu odrastająca roślina jest bardziej gęsta niż pierwotny egzemplarz. Ta cecha, występująca u wielu eukaliptusów, jest szczególnie cenna z ozdobnego punktu widzenia, ponieważ pozwala na silne cięcie. Dzięki temu można ograniczyć rozmiary rośliny, pobudzić ją do rozgałęziania, a także stymulować tworzenie młodocianego ulistnienia, które u wielu gatunków jest bardziej dekoracyjne niż liście dorosłe. Tak jest również u odmiany 'Buffalo', której młodociane liście mają jajowaty kształt, silnie nabrzmiałą u nasady blaszkę liściową zakończoną ostrym wierzchołkiem i piękną niebieskawą barwę. Liście mają od 5,5 do 9 cm długości i od 3 do 5,5 cm szerokości, a ich ogonki są krótkie. Ulistnienie dorosłe jest zmienne. Naprzemianległe, ogonkowe liście przybierają kształt od szeroko do wąskolancetowatego lub sierpowatego. Ich barwa zmienia się od zielonej do niebieskawozielonej, a liście zawierają olejki eteryczne uwalniające się po roztarciu.
Kwitnienie ma typową postać małych białych pomponów utworzonych przez baldachy złożone z 9–15 drobnych, bezpłatkowych kwiatów. W rzeczywistości podziwiamy bukiety pręcików. Dość zmienne kwitnienie przypada od października do lutego, po czym pojawiają się drobne owoce w kształcie miseczek lub małych walców, pozbawione walorów ozdobnych.
Gatunek ten wyróżnia się dużą zdolnością przystosowawczą, zarówno do rodzaju gleby, jak i warunków klimatycznych. Rośnie zarówno na glebach obojętnych, jak i kwaśnych, a także dość dobrze znosi podłoża wapienne. Jest również tolerancyjny wobec wysokich temperatur, a nawet suszy, dzięki czemu można go uprawiać w większości naszych regionów.

Eucalyptus pauciflora subsp. pauciflora 'Buffalo' to jeden z najciekawszych gatunków, znoszący mrozy do -15°C i niższe, pod warunkiem posadzenia w glebie dobrze przepuszczalnej. Ten bardzo dekoracyjny duży krzew lub niewielkie drzewo pozwoli wprowadzić do ogrodów w chłodniejszych regionach nutę egzotyki. Aby stworzyć wyjątkowo egzotyczną kompozycję, posadź w jego towarzystwie urodlin trójłatkowy Asimina triloba 'Allegheny', niewielkie, mrozoodporne drzewo, którego owoce przypominają kształtem i smakiem mango, z wyczuwalną nutą banana. Warto pomyśleć także o hurmie wschodniej, takiej jak Diospyros kaki 'Tipo' — niewielkim drzewie o błyszczących, ciemnozielonych liściach przywodzących na myśl odległe krainy, które obdarzy Cię pysznymi pomarańczowymi owocami. Aby dopełnić kompozycję, posadź u stóp drzew kilka kęp imbirów ozdobnych, takich jak Hedychium coccineum 'Tara', o niezwykle tropikalnym wyglądzie, z długimi, lśniącymi zielonymi liśćmi i kłosami żółtopomarańczowych kwiatów.