Fotergilla Gardena Suzanne

Fotergilla Gardena 'Suzanne' to odmiana niewielkiej fotergilli, tworząca bardzo ozdobny krzew. Gęsty, zwarty i kompaktowy krzew najpierw wiosną zachwyca białymi, miodowo pachnącymi kwiatostanami w kształcie szczoteczek, bardzo cenionymi przez pszczoły. Jego liście jesienią przebarwiają się na ognisty pomarańczowy, purpurowy i czerwony kolor. Dobrze rośnie w glebach kwaśnych lub obojętnych, niewapiennych. Ta odmiana wyjątkowo dobrze znosi cień i suche podłoże.

Fotergilla Gardena jest spokrewniona z oczarami i pochodzi z południowo-wschodnich Stanów Zjednoczonych. W naturze występuje na podmokłych równinach, wilgotnych sawannach, a także w zaroślowych torfowiskach. Choć wydaje się związana z terenami zalewowymi, potrafi znosić okresy suszy odpowiadające sezonowemu wysychaniu jej naturalnego siedliska. Fotergilla Gardena 'Suzanne' osiąga 75 cm wysokości i 90 cm szerokości po osiągnięciu dojrzałości. Niewielka, tworzy gęsty, zwarty, lecz elastyczny pokrój. Jej wzrost jest powolny. Liście, opadające na zimę, przypominają nieco liście leszczyny. Mają od 3 do 8 cm długości i od 3 do 4 cm szerokości, romboidalny kształt, są omszone, marszczone i mają wyraźnie zaznaczone nerwy. Początkowo są jasnozielone, a latem ciemnieją. Jesienią przebarwiają się na żółto i miedzianopomarańczowo, z purpurowoczerwonymi plamami, wypełniając ogród wspaniałą gamą barw. Jej kwiaty, zebrane w białe, pachnące, stożkowate kwiatostany o długości 3,5 cm, pojawiają się wraz z nadejściem pierwszych ciepłych dni. Obficie wyrastają na szarych, nagich pędach w miesiącach kwietniu i maju. Każdy kwiatostan składa się z licznych kwiatów z podwiniętymi pręcikami, osadzonych w kielichu o barwie od zielonej do kremowej. Kolor kwiatów zmienia się od białego do kremowego, a końcówka „szczoteczki” ma barwę zielonożółtą.

Fotergilla Gardena 'Suzanne' najlepiej rośnie w półcieniu, a nawet w nieco głębszym cieniu. Preferuje gleby o tendencji piaszczystej, próchniczne, świeże i lekkie, ale dobrze radzi sobie także w nieco suchszym podłożu. Najlepiej sadzić ją u podstawy wyższych krzewów lub pod drzewami. Posadź ją na skraju lasu, na rabacie z roślinami kwasolubnymi, w towarzystwie wawrzynków, pierisów i Sarcococca lub kameli jesiennych. Posadź u jej stóp żurawki o barwie zbliżonej do jej pięknych jesiennych przebarwień, w odcieniach purpury, karmelu lub złota. Dobrym towarzystwem będą także wrzośce darlejskie i ciemierniki.