Crataegus grignonensis

Głóg Crataegus grignonensis, czyli głóg Grignona, to niewielkie drzewo o rozłożystym, szerokim pokroju, rzadko przekraczające 6 m wysokości i 4 m szerokości. Niemal pozbawione cierni, jego gałęzie, początkowo pokryte szarą, a później brązową korą, mają skórzaste, matowozielone liście, które długo utrzymują się na roślinie przed opadnięciem. Kwitnienie przypada na maj. Pojawiają się wówczas liczne pachnące kwiaty w kolorze białym do jasnoróżowego, zebrane w baldachogrona. Jesienią dojrzewają błyszczące, czerwone owoce, bardzo dekoracyjne i chętnie zjadane przez ptaki. Łatwe w uprawie i ozdobne, to rzadko spotykane drzewo znajdzie miejsce w każdym ogrodzie, nawet małym.

Crataegus grignonensis jest mieszańcem głogu wirginijskiego, zwanego także „kurzym ostrogą” (Crataegus crus-galli), gatunku pochodzącego z Ameryki Północnej, oraz głogu meksykańskiego (Crataegus pubescens). Należy do dużej rodziny różowatych. Pierwszy okaz miał zostać odkryty we Frankfurcie w Niemczech w 1873 roku.

To niewielkie, długowieczne drzewo o bardzo twardym drewnie osiąga w dojrzałym wieku około 6 m wysokości i 4 m szerokości, tworząc bardzo rozłożysty i gęsty pokrój. Liście są ułożone skrętolegle i opadające, jednak w regionach, w których zimą temperatura nie spada poniżej -5°C, mogą częściowo utrzymywać się na roślinie. Są pojedyncze, owalne, długości od 2 do 5 cm, z 2–4 klapami. Mają matową, ciemnozieloną barwę, a ich spód jest jaśniejszy. Roślina wytwarza liczne pachnące kwiaty w kolorze białym do jasnoróżowego, zebrane w gęste, płaskie baldachogrona. Korony kwiatów składają się z 5 zaokrąglonych płatków oraz licznych pręcików z pylnikami, które są jasnoróżowe, a następnie stają się purpurowe. We wrześniu i październiku pojawiają się błyszczące, czerwone owoce nazywane „głogówkami”, o średnicy około 1,50 cm. Mają kulisty kształt i są zjadane przez ptaki.

Crataegus grignonensis dobrze rośnie w każdej dobrze przepuszczalnej glebie, nawet wapiennej, na stanowisku słonecznym lub półcienistym. Niewymagające i mrozoodporne drzewo może ewentualnie wymagać cięcia korygującego w lutym. Dzięki niewielkim rozmiarom sprawdzi się w ogrodach każdej wielkości, jako soliter lub element żywopłotu krajobrazowego. Odporne na zanieczyszczenia powietrza i aerozol morski, stanowi doskonały wybór do ogrodów miejskich lub położonych w regionach nadmorskich. Jego jedyną słabością jest słabo rozwinięty system korzeniowy, przez co drzewo jest nieco podatne na silne wiatry. Warto posadzić je w miejscu osłoniętym od wiatru, wewnątrz zamkniętego dziedzińca, w pobliżu muru lub na pierwszym planie zagajnika.