Grevillea johnsonii

Grevillea johnsonii to bardzo piękny, szybko rosnący, zimozielony i obficie kwitnący australijski krzew, dobrze przystosowany do ubogich i suchych gleb, ale niestety mało mrozoodporny. Wytwarza długie i cienkie liście przypominające igły sosny, w ciemnozielonym kolorze, a kwitnie długo – od końca zimy do końca wiosny. Kwiatostany mają postać wzniesionych, szczytowych gron złożonych z niezwykłych, jaskraworóżowych kwiatów z kremowym nalotem, zwiniętych jak muszle ślimaków i ozdobionych długimi pręcikami. To doskonały krzew na rabaty lub żywopłoty w ogrodach nadmorskich. Bardzo dobrze rośnie również w donicach, które w mniej sprzyjającym klimacie należy przenosić na zimę do osłoniętego miejsca.

Grevillea johnsonii to krzew z rodziny proteowatych, której nazwa upamiętnia doktora Lawrence'a Johnsona, byłego dyrektora ogrodu botanicznego w Sydney. Pochodzi z Nowej Południowej Walii, górzystego regionu położonego w południowo-wschodniej Australii. Podobnie jak wiele innych gatunków Grevillea, jest w swoim naturalnym środowisku rośliną pionierską: toleruje dość ubogie, suche i niewapienne gleby, a do kwitnienia wymaga pełnego słońca. Rośnie szybko i osiąga docelowe rozmiary w ciągu 3–4 lat. Dorasta średnio do 3 m wysokości i 2 m szerokości. Krzew ten tworzy pojedynczy, krótki pień zwieńczony gęstą, krzaczastą koroną. Ulistnienie składa się z równowąskich, bardzo cienkich liści o długości 20–25 cm, podzielonych na liczne, wąskie klapy. Kwitnienie nektarodajne osiąga apogeum między kwietniem a czerwcem. Kwiaty są niewielkie, ale pojawiają się bardzo licznie w kwiatostanach o kształcie określanym jako pajęczynowaty. Kwiatostany te, bezpłatkowe, składają się ze zwiniętego słupka płatkowatego w kolorze od kremowego do różowego oraz długich, purpurowych pręcików. System korzeniowy tej rośliny jest bardzo gęsty przy powierzchni, co świadczy o przystosowaniu do gleb ubogich w składniki odżywcze i do letniej suszy.

Grevillea johnsonii, podobnie jak wiele innych roślin, nie jest trudna w uprawie, jeśli zapewni się jej odpowiednie warunki. Krzew ten wymaga niewielkiej pielęgnacji i dobrze znosi lekkie cięcie, które pozwala zachować jego gęsty pokrój. Najlepiej sadzić go w ogrodach nadmorskich, osłoniętych przed silnymi mrozami, na lekkiej, przepuszczalnej, raczej kwaśnej glebie. Szczególnie dobrze przystosowany do klimatu śródziemnomorskiego, będzie efektownie wyglądał jako soliter, na dużych skarpach lub w głębi rabaty w suchym ogrodzie, ale zawsze na otwartej przestrzeni, w pełnym słońcu. W ogrodzie egzotycznym można zestawić go z proteami, agawami, żmijowcem kanaryjskim, Euphorbia mellifera, zimozielonymi prusznikami, Melianthus major, palmami lub manukami. Uprawa w pojemniku pozwala zarówno kontrolować skład podłoża, jak i zimować krzew w nieogrzewanej szklarni albo w bardzo jasnej, słabo ogrzewanej werandzie.