Indigofera kirilowii - Indygowiec Kiryłowa

Indygowiec Kiryłowa (Indigofera kirilowii) to mało znany gatunek, zbyt rzadko wykorzystywany w ogrodach. A przecież jest jednym z najbardziej mrozoodpornych i najmniej wymagających indygowców. Jesienią zachwyca urodą, a latem jest dzielnym, niewielkim krzewem liściastym o elastycznym i zwartym pokroju, ozdobionym gronami lilioworóżowych kwiatów przypominających kwiaty groszku. Tolerancyjny co do warunków, zadowala się zwykłą glebą ogrodową, nawet ubogą i słabej jakości, pod warunkiem że jest dobrze przepuszczalna. Wymaga ciepłego, słonecznego lub półcienistego stanowiska. Obficie kwitnie i jest bardzo ozdobny; można sadzić go na rabatach, jako soliter, na obrzeżu rabaty, w grupach, w dużych ogrodach skalnych, a nawet w donicach.

Pochodzący z Mandżurii (północno-wschodnich Chin) i Korei indygowiec Kiryłowa to niewielki krzew z rodziny bobowatych, który zdecydowanie warto poznać. W naturze rośnie w zaroślach i na terenach porośniętych trawą, w trudnych warunkach klimatycznych. Osiąga 1,20–1,50 m wysokości i szerokości. Ma wyprostowany, lecz elastyczny i lekki pokrój, lekko przewieszający się pod ciężarem kwiatów, dzięki czemu prezentuje się bardzo wdzięcznie. Na smukłych, łukowato wygiętych, słabo zdrewniałych pędach rozwijają się liście opadające na zimę, podzielone na 7–11 listków o długości od 1 do 3 cm, lekko owłosionych po obu stronach. Od maja do lipca wśród tego wdzięcznego, jasnozielonego i świeżego ulistnienia pojawiają się piękne, wzniesione grona o długości 12 cm, przypominające grona soi, złożone z lilioworóżowych kwiatów przypominających kwiaty groszku o średnicy od 1 do 2 cm. Kwiaty rozwijają się na pędach tegorocznych. Pod koniec sezonu krzew przybiera jaskrawą, pomarańczowożółtą barwę. Mrozoodporny do -20 °C, ten niewielki, wolno lub umiarkowanie rosnący krzew słabo wytwarza odrosty dzięki kłączowemu systemowi korzeniowemu, nigdy nie stając się rośliną ekspansywną.

Indygowiec Kiryłowa doskonale sprawdzi się w ogrodach, w których gleba jest słabej jakości, a także na skraju lasu, gdzie bez trudu znajdzie sobie miejsce w słońcu. Pięknie prezentuje się posadzony na podwyższonej rabacie, na szczycie murku lub muru oporowego, który zasłoni elastycznymi, ukwieconymi gałęziami. W takim zastosowaniu można zestawić go z lespedezą Thunberga (Lespedeza thunbergii), która przejmie pałeczkę we wrześniu, amorfą krzewiastą (Amorpha fruticosa), dorastającą do nieco większych rozmiarów, lub amorfą szarą (Amorpha canescens), kwitnącą już w maju. Można posadzić go także obok zimozielonego, ciemno ulistnionego krzewu, takiego jak irga mleczna (Cotoneaster lacteus), głogownik 'Red Robin' (Photinia 'Red Robin'), kalina wawrzynowata lub mahonia pospolita (Mahonia aquifolium), którego liście będą kontrastować z jego miedzianozłotymi liśćmi. Można go również uprawiać w kwitnącym żywopłocie, w towarzystwie perukowców i trzmielin, albo w dużej donicy.