Jesion pensylwański Argenteomarginata

Fraxinus pennsylvanica 'Argenteomarginata', znany również jako pstry jesion pensylwański, to wolno rosnące drzewo, które osiąga wysokość od 6 do 8 m. Jest ceniony za smukły pokrój oraz pstre, zielono-kremowobiałe ulistnienie, które latem staje się jeszcze jaśniejsze. Pasuje do każdego typu ogrodu, pod warunkiem zapewnienia mu odpowiedniego miejsca do wzrostu, a przy tym wymaga niewielkiej pielęgnacji. Jego pielęgnacja ogranicza się do lekkiego cięcia usuwającego gałęzie, na których pojawiałyby się wyłącznie zielone liście. Odporny na zanieczyszczenie powietrza, dobrze znosi warunki miejskie. Najlepsze będzie stanowisko słoneczne lub półcieniste, z lekkim zacienieniem, które pomaga zapobiegać przypalaniu liści. W ogrodzie, posadzony przed tłem z ciemniejszej roślinności, tworzy kontrast i rozjaśnia przestrzeń.

Fraxinus pennsylvanica, powszechnie nazywany jesionem pensylwańskim, jest drzewem z rodziny oliwkowatych, podobnie jak oliwka, jaśmin, ligustr i lilak. Występuje głównie w Ameryce Północnej, na rozległym obszarze rozciągającym się od wybrzeża Atlantyku aż po Kolorado, Albertę i Montanę na zachodzie. Zwykle osiąga od 12 do 25 m wysokości, a średnica jego pnia nie przekracza 60 cm. Jesienią jego liście przybierają piękny cytrynowożółty kolor i są szczególnie atrakcyjne. Bardzo odporny na zanieczyszczenia i choroby, jest często sadzony jako drzewo alejowe.

Odmiana 'Argenteomarginata' została odkryta w Niemczech w 1865 roku i wprowadzona na rynek w 1889 roku przez berlińskie szkółki Späth pod nazwą Fraxinus americana 'Argenteomarginata'. Tworzy smukłe drzewo z prostym pniem oraz eliptyczną, lecz nieregularną koroną. Rośnie wolno i w wieku dojrzałym (15–20 lat) osiąga od 6 do 8 m wysokości, przy szerokości korony wynoszącej około 3–5 m. Liczne sztywne gałązki, pokryte gładką, szarą korą, tworzą liście o długości od 15 do 25 cm, złożone z 5–9 lancetowatych listków długości od 3 do 5 cm, ostro zakończonych i niemal zawsze zdeformowanych, z wypukłościami. Liść jest nakrapiany jasną zielenią i szeroko obwiedziony kremowobiałą obwódką. To drzewo liściaste, które zrzuca liście jesienią, nie wytwarza kwiatów ani owoców.

Pstry jesion pensylwański to średniej wielkości drzewo, które rozwija się w naturalnej formie, dzięki czemu stanowi doskonały wybór dla wszystkich miłośników przyrody. Jego elegancka sylwetka i barwne ulistnienie nadają krajobrazowi oryginalny charakter. Jest wytrzymały i odporny na zimowe mrozy, do -30 °C. Dobrze znosi gleby lekko kwaśne do obojętnych, ale wymaga głębokiego, żyznego i wilgotnego podłoża z dobrym drenażem. Najlepsze będzie stanowisko słoneczne, choć roślina toleruje również miejsce lekko zacienione. Jest wrażliwy na zastój wody oraz niedobór wody, a podczas silnych upałów jego liście mogą ulec przypaleniu. Sadzi się go pojedynczo lub w grupach, aby uzyskać rozproszone zacienienie albo dodać ogrodowi koloru i światła. Polecany do ogrodów, parków, przy ulicach, na placach oraz na dużych trawnikach.