Juka zwisająca Ivory

Jukka karolińska 'Ivory Tower' to kompaktowa odmiana jukki karolińskiej, wyróżniająca się oryginalnym i atrakcyjnym przez cały rok pstrym ulistnieniem. Mrozoodporna, osadzona na silnym kłączu, rozwija przyziemną rozetę dużych niebieskozielonych liści o kremowobiałym obrzeżeniu i białawych włóknach na brzegach, mniej ostrych niż u innych odmian. Jej kwitnienie, zazwyczaj przypadające na lato, osiąga wysokość 1,50 m. Kwiaty zebrane są na dużym pędzie kwiatostanowym i mają postać dużych dzwonków w kolorze kości słoniowej. Jukka karolińska doskonale sprawdzi się w ogrodzie skalnym, na skarpie lub w donicy na tarasie, od północy po południe naszego kraju.

Jukka karolińska to roślina z rodziny agawowatych, pochodząca z północno-wschodniej części Stanów Zjednoczonych (stan Wirginia) oraz z południowego wschodu tego kraju. Na zachodzie jej zasięg sięga Luizjany. Zazwyczaj pozbawiona pnia, jest gatunkiem botanicznym tworzącym kilka pędów, na których rozwijają się rozety długich i wąskich liści, zwężających się ku końcom. Początkowo rośnie dość wolno, lecz później osiąga tempo wzrostu wynoszące 20–30 cm rocznie.

Odmiana 'Ivory Tower' tworzy rozety o wysokości około 70 cm oraz liście z kremowym obrzeżeniem, otoczone charakterystycznymi dla gatunku włóknami. Łodygi kwiatowe pojawiają się na początku lata, choć w zależności od klimatu może to nastąpić wcześniej lub później, u egzemplarzy mających kilka lat. Kwiaty, przypominające nieco tulipany wielkością i kształtem, mają kremowobiałą barwę. Pojawiają się na zielonej, sztywnej łodydze kwiatowej i tworzą rozgałęzioną wiechę. Są skierowane ku dołowi. Rozeta zamiera po kwitnieniu, lecz liczne małe odrosty wytwarzane u jej podstawy zapewniają trwałość rośliny.

Jukka karolińska 'Ivory Tower', mrozoodporna znacznie poniżej -15°C w przepuszczalnej glebie i łatwa w uprawie, będzie dobrze rosła w każdej odpowiednio przepuszczalnej glebie, nawet suchej i ubogiej, a także w suchym stanowisku. Ze względu na ostro zakończone liście warto posadzić ją z dala od przejść i małych dzieci. Roślina ta doskonale nadaje się do tworzenia kompozycji w dużym ogrodzie skalnym lub efektownego wypełnienia środka egzotycznej rabaty. Można posadzić ją jako soliter albo połączyć na suchej skarpie z Puya caerulea, agawą amerykańską, opuncją, zapalicz­ką pospolitą, dość mrozoodpornymi kaktusami kolumnowymi (Cleistocactus strausii, Cylindropuntia imbricata) oraz równie mało wymagającymi żmijowcami kanaryjskimi. Można ją również posadzić w bardzo dużej donicy na tarasie, tuż obok bananowca lub Tetrapanax, starannie wybierając osłonięte miejsce w pełnym słońcu.

Płatki kwiatów są jadalne; można podawać je jako dodatek lub przygotować z nich placki. Pęd kwiatostanowy, zanim pojawią się kwiaty, również nadaje się do spożycia po ugotowaniu, podobnie jak szparag.