Kalina wonna - Viburnum farreri

Kalina wonna (synonim fragrans) jest jednym z rodziców kaliny bodnantskiej, do której jest bardzo podobna. Różni się jednak od niej bardziej rozłożystym pokrojem, wyraźniejszą tendencją do wytwarzania odrostów, a także długim zimowym kwitnieniem, które jest delikatniejsze i nieco mniej pachnące. Zebrane w niewielkie bukiety biało-różowe kwiaty rozwijają się już w listopadzie i pojawiają się aż do marca, falami, podczas okresów odwilży. Kolejnym atutem tego krzewu są piękne brązowe liście wiosną, które latem stają się zielone i mniej wyraziste, a jesienią przybierają wspaniałe barwy. Ta urocza i niewymagająca szczególnych zabiegów kalina łatwo udaje się w większości naszych regionów, pod warunkiem starannego posadzenia.

Kalina wonna (Viburnum farreri, syn. fragrans) to krzew o liściach opadających na zimę, należący do rodziny przewiertniowatych (obecnie piżmaczkowatych), charakteryzujący się długim, jesienno-zimowym kwitnieniem o przyjemnym zapachu, pojawiającym się na nagich, lekko łukowato wygiętych gałązkach. Pochodzi z górskich pasm zachodnich Chin, gdzie w 1910 roku odkrył ją Reginald Farrer. Jest to wytrzymała roślina, dobrze przystosowana do klimatu górskiego, tolerująca gleby wapienne i przepuszczalne, niezbyt suche. 

Pokrój krzewu jest wyprostowany, rozłożysty i słabo rozgałęziony. Roślina rozrasta się na obwodzie bryły korzeniowej, wytwarzając odrosty. Jej wzrost jest umiarkowanie szybki. W pełni dojrzały krzew osiąga około 3 m wysokości i 2 m 50 cm szerokości. Kwitnienie rozpoczyna się już w listopadzie, a następnie, z przerwami, trwa aż do marca, poza okresami silnych mrozów. Kwiaty pojawiają się na końcach pędów, a także w kątach pąków, na pędach o ciemnobrązowoczerwonej barwie. Kwiatostany o długości 5–7 cm składają się z intensywnie różowych pąków kwiatowych, które rozwijają się w prawie białe, rurkowate, pięknie pachnące kwiaty. W marcu barwa pąków staje się bardziej intensywna. Liście kaliny wonnej wyróżniają się miedzianobrązową barwą w czasie rozwijania, która stopniowo zmienia się latem w czystą zieleń. Jesienne, lśniące barwy obejmują różne odcienie czerwieni i purpury. Jest to krzew o liściach opadających na zimę. Liście całobrzegie, owalne i głęboko ząbkowane, mają wyraźnie zaznaczone nerwy oraz długość 10 cm. Drobne czerwone owoce pojawiają się sporadycznie.

Tę kalinę sadzi się na rabatach, w żywopłotach nieformowanych lub kwitnących, a także jako soliter, najlepiej niedaleko domu albo ścieżki, aby przy każdym przejściu móc cieszyć się zapachem i subtelnym pięknem kwiatów w środku zimy. U jej stóp możesz posadzić kilka cebul hiacyntów wschodnich lub ranników, a obok niej umieścić Sarcococca, Garrya elliptica albo oczar (w glebie niezbyt wapiennej). Wbrew powszechnym przekonaniom kalina wonna przystosowuje się do wielu rodzajów gleby i klimatów, w tym górskiego, a także dobrze rośnie na ciepłym, osłoniętym stanowisku, pod warunkiem że ma dostatecznie głęboką glebę, w której może czerpać wilgoć podczas suchego lata. Zetnij kwiaty, aby ułożyć z nich piękne bukiety. Kaliny to łatwe w uprawie krzewy, a łącząc ze sobą różne gatunki lub zestawiając je z innymi kwitnącymi krzewami, stworzysz urokliwy, zmieniający się przez cały rok ogród.