Acer triflorum - Klon trójkwiatowy

Klon trójkwiatowy (Acer triflorum) to niewielkie drzewo lub duży, obficie ulistniony krzew liściasty, dość blisko spokrewniony z klonem strzępiastokorym (Acer griseum), ale znacznie mniej znany polskim ogrodnikom. Wyróżniony w Anglii przez Królewskie Towarzystwo Ogrodnicze, jest interesujący zarówno ze względu na walory ozdobne, jak i osiągi w ogrodzie. Umiarkowany wzrost, wspaniałe jesienne barwy, włóknista, brązowa kora złuszczająca się w małe ruloniki, a także wyjątkowa łatwość uprawy w każdej wilgotnej glebie to jego najważniejsze atuty.

Pochodzący z lasów Mandżurii i Korei położonych na średnich i dużych wysokościach, Acer trifolium jest najczęściej sadzony w naszych arboretach, choć został sprowadzony do Europy w 1923 roku i doskonale przystosował się do większości naszych klimatów. Należy, podobnie jak wszystkie klony, do rodziny mydleńcowatych. To drzewo, które w naturalnym środowisku może osiągać 25 m wysokości, w naszych ogrodach rzadko przekracza 8 m wysokości i 6 m szerokości. Rośnie nieco szybciej niż Acer griseum. Ma wzniesiony, silnie rozgałęziony już u nasady pnia, bardzo gęsty pokrój o tendencji do przybierania kulistego kształtu. Jego kora jest szorstka i włóknista, w odcieniu lekko szarobrązowym. Złuszcza się w niezwykle efektowny sposób — u młodych egzemplarzy w postaci cienkich, pionowych ruloników, a następnie małymi płatami na pniu i starszych gałęziach. Liście są podzielone na 3 listki o długości od 3 do 8 cm, ząbkowane na brzegach. Podczas rozwijania zabarwione na różowo i brązowo, później stają się jasnozielone na wierzchu, ale od spodu mają sinozielony odcień. Jesienią przybierają niezwykłe, pomarańczowe i karminowoczerwone barwy. Kwitnienie przypada na kwiecień. Kwiaty są zebrane w grupy po 3 i zwisają na owłosionych szypułkach. To właśnie trzy kwiaty dały początek nazwie zwyczajowej tego klonu. Po kwitnieniu tworzą się oskrzydlone i owłosione owoce, nazywane skrzydlakami, o długości 3 cm.

Acer trifolium zasługuje na większą popularność i częstsze sadzenie w naszych ogrodach. Dobrze zaprezentuje się jako soliter w małym ogrodzie, a piękna kora i jesienne ulistnienie sprawiają, że jest atrakcyjny przez większą część roku. Doskonale sprawdzi się także w zagajniku w towarzystwie parrocji perskiej (Parrotia persica), perukowców, trzmielin liściastych i grujecznika japońskiego. Razem stworzą pod koniec sezonu prawdziwie ognisty obraz. Bardzo łatwy w uprawie i w pełni mrozoodporny, rośnie w każdej zwykłej glebie ogrodowej, nawet wapiennej, pod warunkiem że będzie ona dostatecznie głęboka. U jego stóp posadź małe byliny cieniolubne (jasnota, epimedium, bodziszek korzeniasty, Ophipogon planiscapus Niger), aby wyeksponować piękną korę oraz płomienne jesienne barwy.