Eleutherococcus setchuenensis - Kolcosił syczuański

Eleutherococcus setchuenensis, czyli kolcosił syczuański, to krzew ozdobny, wciąż rzadko spotykany w ogrodach. Jest ceniony za dłoniasto ułożone liście oraz miododajne baldachy, które ustępują miejsca dużym gronom czarnych jagód. W półcieniu doskonale sprawdza się na dużych rabatach na skraju lasu oraz w żywopłotach nieformowanych. Bardzo mrozoodporny, można go uprawiać w wielu regionach.

Gatunek ten należy do rodziny araliowatych, podobnie jak bluszcz, aralia i inne fatsje. Przez długi czas zaliczano go do rodzaju Acanthopanax, dlatego spotyka się również synonimy Acanthopanax setchuenensis oraz Eleutherococcus leucorrhizus var. setchuenensis. Pochodzi z centralno-zachodnich Chin, zwłaszcza z Syczuanu, ale także z innych prowincji środkowych Chin. W naturalnym środowisku rośnie na skraju lasów i w górskich zaroślach, w klimacie umiarkowanym.

Krzew liściasty, początkowo dość wyprostowany, z czasem zaokrąglający się, rośnie w umiarkowanym tempie. Pędy są nagie i, zależnie od egzemplarza, mają niewiele kolców lub nie mają ich wcale. W wieku dojrzałym roślina osiąga 2–3 m wysokości i 1,50–2,50 m szerokości; w wieku 10 lat często ma od 1,80 do 2,20 m wysokości, zależnie od gleby i klimatu. Liście, opadające na zimę, są dłoniastosieczne: składają się z 3, a czasem z 4–5 listków, podłużnych do owalnych, drobno ząbkowanych, nagich, ciemnozielonych z wierzchu i jaśniejszych od spodu. Każdy listek ma od 5 do 14 cm długości i od 2,5 do 5 cm szerokości. Kwitnienie przypada na lipiec, choć w zależności od regionu może rozpocząć się pod koniec czerwca i trwać do sierpnia. Drobne, białawe do żółtawych kwiaty są niepozorne, zebrane w kuliste baldachy i osadzone na końcach gałązek. Są miododajne. Pojawiające się po nich owoce to kuliste pestkowce, które w okresie dojrzewania stają się niebieskawoczarne. Są zebrane w zwarte grona, dekoracyjne pod koniec lata i jesienią. System korzeniowy jest zdrewniały i rozłożysty. Z czasem roślina może wytwarzać u podstawy kilka odrostów, ale nie staje się inwazyjna. Gatunek ten jest mrozoodporny do -20 °C w przepuszczalnej glebie i miejscu osłoniętym od wiatru.

Eleutherococcus setchuenensis można sadzić w formie żywopłotu nieformowanego lub na tyle rabaty w półcieniu, w próchnicznej glebie, która latem pozostaje świeża. Doskonale sprawdza się na skraju lasu. Możesz zestawić go z Fatsia japonica 'Spider's Web' o efektownych liściach, z Hydrangea serrata 'Bluebird' o delikatnych kwiatach, a także z Mahonia 'Soft Caress' i Viburnum plicatum 'Mariesii'. Pasuje do ogrodu w stylu naturalistycznym lub nawet egzotycznym, a także, oczywiście, do ogrodu kolekcjonera rzadkich gatunków.

Nazwa rodzaju Eleutherococcus pochodzi od greckich słów „eleutheros” (wolny) i „kokkos” (jagoda), nawiązujących do niezrośniętych jagód. Epitet setchuenensis odnosi się do chińskiej prowincji Syczuan, gdzie roślina została zebrana. Gatunek typowy został wprowadzony do uprawy na początku XX wieku przez E. H. Wilsona, po zbiorach A. Henry'ego w Chinach.