Lagerstremia indyjska Braise d'Eté Indybra

Lagerstremia indyjska 'Braise d'Eté' to kolejna odmiana lagerstremii indyjskiej z serii INDIYA CHARMS®, obejmującej krzewy o wczesnym kwitnieniu, które potrafią obficie kwitnąć nawet na północ od Loary. Ten średniej wielkości krzew pokrywa się dużymi, ciemnozielonymi liśćmi, które od początku lipca stanowią tło dla puszystych gron intensywnie różowoczerwonych kwiatów, imponujących głębią barwy. Lagerstremie indyjskie cenione są również za gładką, bogato wybarwioną korę, ozdobną przez cały rok, a także za piękne jesienne kolory. Krzewy te lubią ciepło, ale latem doceniają odrobinę chłodu, który sprzyja ich kwitnieniu. Ten egzemplarz zachwyci jako soliter w małym ogrodzie lub w pięknej donicy na tarasie.

Lagerstremia indyjska 'Braise d'Eté', uzyskana całkiem niedawno we Francji przez firmę Lagerstroemia SARL, należy do serii starannie wyselekcjonowanych mieszańców wyhodowanych w szkółce w Landes ze względu na niespotykane barwy, wczesne kwitnienie, obfitość kwitnienia, zwarty pokrój i mniejszą podatność na mączniaka prawdziwego. Ta odmiana wprowadzona przez SAPHO jest jeszcze mało rozpowszechniona w handlu.

'Braise d'Eté' należy do rodziny krwawnicowatych, podobnie jak Lagerstroemia indica, od której pochodzi. Gatunek ten wywodzi się z Chin. Krzew ma krzaczasty, rozgałęziony od podstawy pokrój oraz zaokrągloną, lekko rozłożystą koronę. Osiąga średnią wielkość: w dojrzałym wieku dorasta do około 3,50 m wysokości i 2,50 m średnicy. Jego wzrost jest dość szybki. Na początku lipca rozpoczyna kwitnienie, które trwa aż do września. Duże kwiatostany w postaci rozgałęzionych gron składają się z bardzo licznych, drobnych kwiatów osadzonych na cienkich szypułkach. Każdy kwiat ma pięć płatków o mocno pofalowanych brzegach, których faktura przypomina krepę. Kwiaty zebrane są w duże, gęste wiechy na końcach tegorocznych gałęzi.

U odmiany 'Braise d'Eté' szypułki są różowawe, a pąki kwiatowe – niemal czerwone i lśniące. Po rozwinięciu ukazują się kwiaty o bardzo intensywnej różowoczerwonej barwie. Liście, skórzaste i opadające na zimę, pojawiają się w brązowym kolorze, a następnie stają się ciemnozielone i błyszczące. Są duże i owalne, a jesienią często przybierają piękne pomarańczowe lub miedziane odcienie, zależnie od klimatu. Na koniec warto wspomnieć o jej wyjątkowo pięknej korze: gładkiej, beżowej, prążkowanej szarością i czerwonobrązowymi tonami, łuszczącej się płatami w kolorach cynamonu, przygaszonej czerwieni, starego różu i kremu.

Lagerstremie indyjskie od dawna są ozdobą ogrodów południowo-zachodniej Francji. Preferują wilgotny i ciepły klimat południowego Atlantyku, a nie suchy i wietrzny klimat śródziemnomorski. To małe drzewo, dzięki udoskonalonym odmianom, zasługuje na uprawę także w chłodniejszych regionach naszego kraju, pod warunkiem starannego wyboru odmiany i stanowiska. Pozwalają na to jego mrozoodporność i wigor, czego przykładem są nowe odmiany z serii Indiya Charms. Jako soliter, posadzony w pobliżu domu, pozwoli w pełni cieszyć się swoim obfitym kwitnieniem. Dobrze zaprezentuje się w grupie krzewów lub w kwitnącym żywopłocie złożonym z odmian o różnych barwach, a także wyrastając ponad kępami bylin. Jesienią towarzyszy perukowcom i zrzucającym liście trzmielinom, równie barwnym jak on. W dużej donicy na tarasie zachwyca, gdy letnie kwitnienie zaczyna słabnąć. Aby wyeksponować lagerstremię 'Braise d'Eté', z łatwością stworzyliśmy trójbarwną roślinną kompozycję okrywową: splot macierzanek (Thymus hirsutus, longicaulis, nitens), lebiodki i gęsiówki ozdobi podstawę pnia, podkreśli piękno jego kory i odbije blask jego wspaniałego kwitnienia.

Uwaga: Karol Linneusz nazwał to drzewo na cześć swojego przyjaciela Magnusa von Lagestroema (1696–1759), który przesłał mu je z Indii w celu identyfikacji. Początkowo drzewo to służyło do ozdabiania chińskich świątyń. Należy pamiętać, że jego owoce mają działanie narkotyczne w przypadku spożycia.

Hodowla odmian lagerstemii indyjskiej przez długi czas była specjalnością francuską, szczególnie w południowo-zachodniej części kraju. Dwaj główni hodowcy działali wówczas w Périgord, a także w Quercy. Inni pasjonaci również podjęli to wyzwanie, między innymi Christian Gaurrat i Antoine Scrive z Landes.