Lagerstremia indyjska Fuchsia d'Eté Indyfus

Lagerstremia indyjska 'Fuchsia d’Eté' to nowa odmiana lagerstremii o pięknym, wczesnym kwitnieniu w ciemnoróżowym kolorze, która niezawodnie kwitnie nawet na północ od Loary. Ten wytrzymały i odporny na mączniaka prawdziwego krzew, który może z czasem przybrać formę małego drzewa, aż do późnego lata wytwarza wśród młodych, czerwonawo zabarwionych liści cudowne, zwarte i gęste grona puszystych kwiatów ze złocistymi pręcikami, dodatkowo podkreślone purpurowymi pędami. Lagerstremie indyjskie cenione są również za gładką, często bogato wybarwioną korę oraz piękne jesienne kolory. Krzewy te lubią ciepło, ale latem doceniają nieco chłodniejsze podłoże przy korzeniach, co sprzyja ich kwitnieniu. Ta odmiana, możliwa do uprawy w wielu regionach, wspaniale zaprezentuje się jako soliter w małym ogrodzie, w nieformowanym żywopłocie lub w centrum rabaty.

Lagerstroemia indica, pochodząca z Chin, należy do rodziny krwawnicowatych. 'Fuchsia d’Eté' to nowsza odmiana należąca do kolekcji 'Indiya Charms', stworzonej w regionie Landes przez dwóch pasjonatów lagerstremii, szkółkarzy Christiana Gaurrata i Antoine’a Scrive’a. Kolekcję wyróżniają wyjątkowo wczesne kwitnienie, obfitość kwitnienia, zwarty pokrój, intensywne wybarwienie oraz odporność na choroby, zwłaszcza na mączniaka prawdziwego, odmian, które ją tworzą.

Lagerstroemia indica 'Fuchsia d’Eté' to krzew o krzaczastym, rozgałęzionym od podstawy pokroju i zaokrąglonej, lekko rozłożystej koronie. Osiąga średnio 4 m wysokości w wieku dojrzałym i 2 m średnicy. Rośnie dość szybko. Zazwyczaj rozpoczyna kwitnienie w lipcu, a następnie kwitnie aż do września–października, zależnie od klimatu. Kwiatostany mają postać rozgałęzionych gron złożonych z bardzo licznych, drobnych kwiatów osadzonych na cienkich szypułkach. Każdy kwiat ma pięć płatków o mocno pofalowanych brzegach, których faktura przypomina krepę. Kwiaty zebrane są w duże, bardzo gęste wiechy na końcach tegorocznych gałęzi.

U odmiany 'Fuchsia d’Eté' szypuły, szypułki i pąki kwiatowe mają lśniący, purpuroworóżowy kolor, a następnie szeroko rozwijają się w kwiaty o intensywnej, głębokiej fuksjowej barwie. Liście są skórzaste i opadające na zimę; rozwijają się przez cały sezon, a ich czerwonawe młode blaszki towarzyszą różowemu kwitnieniu. Dojrzałe liście mają lśniący, ciemnozielony kolor i jesienią często przybierają ognistoczerwony odcień, intensywniejszy w chłodnym klimacie. Na koniec warto wspomnieć o wyjątkowo pięknej korze: jest gładka, beżowa, prążkowana na szaro i brunatnoczerwono, a łuszczy się płatami w kolorach cynamonu, przygaszonej czerwieni, starego różu i kremu.

Lagerstremie indyjskie od dawna stanowią ozdobę ogrodów południowo-zachodniej Francji. Preferują wilgotny i ciepły południowy Atlantyk zamiast suchego i wietrznego klimatu śródziemnomorskiego, ale to małe drzewo zasługuje na zaaklimatyzowanie w chłodniejszych regionach naszego kraju, pod warunkiem starannego wyboru odmiany i miejsca uprawy. Jego mrozoodporność i siła wzrostu na to pozwalają. To posadzona jako soliter, w pobliżu domu, pozwoli w pełni cieszyć się jego obfitym kwitnieniem. Dobrze zaprezentuje się w grupie krzewów, kwitnącym żywopłocie lub wyrastając ponad kępy bylin. Skomponuj rabatę niczym bukiet, łącząc ją z kocimiętkami, szałwią muszkatołową lub szałwią odmiany 'jamensis' oraz astrem gładkim. Jesienią będzie towarzyszyć perukowcom i zrzucającym liście trzmielinom, równie barwnym jak ona. Posadzona w dużej donicy na tarasie, zapewni efektowny spektakl, gdy letnie kwitnienie zacznie słabnąć. Z myślą o wyeksponowaniu lagerstremii 'Fuchsia d’Eté' stworzyliśmy w prosty sposób trójbarwną roślinną kompozycję okrywową: splot macierzanek (Thymus hirsutus, longicaulis, nitens), lebiodki i gęsiówki ozdobi podstawę pnia, podkreśli piękno jego kory i odbije blask jego pięknego kwitnienia.

Uwaga: należy zaznaczyć, że drzewo to wytwarza owoce o działaniu narkotycznym w przypadku spożycia.

Hodowla odmian lagerstremii indyjskiej przez długi czas była specjalnością francuską, szczególnie w południowo-zachodniej części kraju. Dwaj główni hodowcy działali wówczas w Périgordzie, a także w Quercy.