Lagerstremia indyjska Summer Charm Tuscarora

Lagerstroemia indica 'Tuscarora' to kolejna odmiana lagerstremii indyjskiej z serii Summer Charm®, obejmującej krzewy o długim kwitnieniu, odporne na chłód i mniej podatne na mączniaka prawdziwego. Ten okazały krzew przez ponad dwa miesiące tworzy długie i duże, puszyste grona w ciemnym koralowoczerwonym kolorze, jakiego dotąd nie spotykano u tych roślin. Lagerstremie indyjskie, zachwycające latem wspaniałym kwitnieniem, cenione są również za gładką, bogato wybarwioną korę, ozdobną przez cały rok, oraz piękne jesienne kolory. Krzewy te lubią ciepło, ale latem doceniają odrobinę wilgoci, która pomaga podtrzymać ich kwitnienie. Ta odmiana zrobi furorę jako soliter w małym ogrodzie lub w pięknej donicy na tarasie.

Lagerstroemia indica 'Tuscarora' należy do serii mieszańców starannie wyselekcjonowanych ze względu na ich niezwykłe kolory, obfitość kwitnienia, mrozoodporność i mniejszą podatność na mączniaka prawdziwego. Powstały one ze skrzyżowania Lagerstroemia indica, pochodzącej z Chin, z Lagerstroemia faurei, rodzimą dla Korei i Japonii. Ta odmiana jest wciąż mało dostępna w sprzedaży.

'Tuscarora' należy do rodziny krwawnicowatych. Ten duży krzew rozwija się w niewielkie, wielopniowe drzewo o zaokrąglonej, nieco rozłożystej koronie. Osiąga znaczne rozmiary — w dojrzałym wieku dorasta do około 5 m wysokości, przy średnicy korony wynoszącej 3,50 m. Jego wzrost jest dość szybki. Rozpoczyna kwitnienie na początku lipca, a następnie kwitnie aż do września. Długie kwiatostany, złożone z rozgałęzionych gron, tworzą bardzo liczne drobne kwiaty osadzone na cienkich szypułkach. Każdy kwiat ma pięć płatków o mocno falistym brzegu, których faktura przypomina krepę. Kwiaty zebrane są w duże wiechy na końcach tegorocznych gałązek.

U odmiany 'Tuscarora' kwiatostany mogą osiągać do 30 cm długości i 15 cm szerokości. Pąki kwiatowe są niemal czerwone i lśniące, a następnie szeroko rozwijają się w kwiaty o intensywnie koraloworóżowej barwie, absolutnie zachwycające. Liście, skórzaste i opadające na zimę, pojawiają się w brązowym kolorze, a następnie stają się ciemnozielone i błyszczące. Są duże i owalne, a jesienią przybierają piękne pomarańczowe lub miedziane odcienie, zanim opadną. Wreszcie jej kora jest niezwykle piękna — gładka, beżowa, prążkowana szarością i czerwonobrązowymi tonami, łuszcząca się płatami w różnych kolorach: cynamonowym, przygaszonej czerwieni, starego różu i kremowym.

Lagerstremie indyjskie od dawna są ozdobą ogrodów południowo-zachodniej Francji. Preferując wilgotne i ciepłe wybrzeże południowego Atlantyku zamiast suchego i wietrznego klimatu śródziemnomorskiego, to niewielkie drzewo, w ulepszonych formach, zasługuje na uprawę w chłodniejszych regionach naszego kraju, pod warunkiem starannego wyboru odmiany i stanowiska. Umożliwiają to jego mrozoodporność i wigor, podobnie jak u nowych odmian z serii Summer Charm, zdolnych kwitnąć we wszystkich naszych regionach. To jako soliter, w pobliżu domu, będziesz w pełni cieszyć się jego obfitym kwitnieniem. Dobrze zaprezentuje się w grupie krzewów lub w kwitnącym żywopłocie złożonym z odmian o różnych kolorach, a także wyrastając ponad kępy bylin. Jesienią towarzyszą mu perukowce i trzmieliny zrzucające liście, równie barwne jak on. W dużej donicy na tarasie zachwyca, gdy letnie kwitnienie zaczyna słabnąć. Z myślą o wyeksponowaniu lagerstremii 'Tuscarora' stworzyliśmy niezwykle prostą, trójkolorową roślinną kompozycję okrywową: splot macierzanek (Thymus hirsutus, longicaulis, nitens), lebiodki i gęsiówki ozdobi podstawę pnia, podkreśli piękno jego kory i będzie odbijać światło podkreślające efektowne kwitnienie.

Uwaga: Karol Linneusz nazwał to drzewo na cześć swojego przyjaciela Magnusa von Lagestroema (1696–1759), który przesłał mu je z Indii w celu identyfikacji. Pierwotnie drzewo to służyło do ozdabiania chińskich świątyń. Należy zaznaczyć, że jego owoce po spożyciu wykazują działanie narkotyczne.

Hodowla odmianowa lagerstremii indyjskiej przez długi czas była specjalnością francuską, szczególnie w południowo-zachodniej części kraju, gdzie działali dwaj główni hodowcy — jeden w Périgordzie, a drugi w Quercy. Kolejni pasjonaci również podjęli to wyzwanie, między innymi Christian Gaurrat i Antoine Scrive w regionie Landes.