Laurowiśnia wschodnia Novita

Laurowiśnia wschodnia 'Novita' to jedna z najlepszych odmian laurowiśni wschodniej do surowego klimatu. Ta ulepszona odmiana laurowiśni wschodniej 'Rotundifolia', bardzo często sadzonej w całej Europie, ma taką samą siłę wzrostu jak odmiana macierzysta, a także zdrowsze ulistnienie o bardzo dekoracyjnej, jasnozielonej barwie i błyszczącym wykończeniu. Szeroki, zwarty i gęsty krzew, atrakcyjny przez cały rok i szybko rosnący, dobrze znosi cięcie i doskonale nadaje się do tworzenia zimozielonych ekranów o dużej zdolności osłaniania i ochrony przed wiatrem. Jeśli nie jest cięty, wiosną ozdabia się puszystymi, kremowobiałymi, lekko pachnącymi wiechami kwiatów, które są bardzo atrakcyjne. 

Pochodząca z południowo-wschodniej Europy i Azji Mniejszej, występująca naturalnie w Iranie, na Kaukazie i w Turcji, laurowiśnia wschodnia, nazywana niekiedy laurowiśnią trabizońską, laurowiśnią migdałową lub laurowiśnią, jest zimozielonym krzewem z rodziny różowatych. Odmianę 'Novita' wyselekcjonowano we Włoszech około 2000 roku ze względu na jej odporność na mróz i choroby. Pokrój tego krzewu jest jednocześnie wyprostowany i gęsty, zaokrąglony, z dobrze rozgałęzioną nasadą. W pełni dojrzały osiąga około 4 m wysokości i 3 m szerokości, jeśli jego rozwój na boki nie jest ograniczany. Jego ulistnienie tworzą duże, skórzaste liście o lśniącej zielonej barwie, mniej lub bardziej intensywnej w zależności od rodzaju gleby. W glebie wapiennej liście będą miały jasnozielony odcień, a w glebie kwaśnej — ciemnozielony. Blaszka liściowa jest błyszcząca na wierzchu, jaśniejsza i matowa od spodu, dzięki czemu ma bardzo dekoracyjny wygląd. Młode pędy o świetlistym, kwaśnozielonym kolorze rozwijają się w owalne i wydłużone liście o długości od 15 do 18 cm i szerokości 5 cm. W kwietniu i maju na końcach pędów pojawiają się wyprostowane grona o długości od 10 do 12 cm, pokryte maleńkimi białymi kwiatami, lekko pachnącymi i odwiedzanymi przez pszczoły. Latem ustępują miejsca małym, jajowatym owocom, początkowo zielonym, następnie czerwonym, a po dojrzeniu czarnym. Są niejadalne, ale chętnie zjadają je ptaki, które rozsiewają nasiona.

Uwaga: liście i wszystkie części laurowiśni wschodniej są trujące po spożyciu, z wyjątkiem miąższu owocu (nasiono jest trujące). Zawierają kwas pruski (kwas cyjanowodorowy), połączony z substancją aromatyczną zwaną benzaldehydem, o zapachu gorzkich migdałów. Tę samą substancję można znaleźć między innymi w migdałach znajdujących się w pestkach moreli i brzoskwiń. 

Ta laurowiśnia wschodnia 'Novita', szybko rosnąca, bardzo mrozoodporna, łatwa w uprawie w zwykłej glebie ogrodowej, naprawdę mało wymagająca pod względem stanowiska i dobrze znosząca cięcie, jest obecnie jednym z najczęściej wykorzystywanych krzewów na północ od Loary do tworzenia żywopłotów osłonowych. Ma bowiem wszystkie cechy potrzebne, by doskonale sprawdzać się w formie żywopłotów strzyżonych, niskich lub wysokich. Niski żywopłot chroni przed spojrzeniami z zewnątrz, a wysoki tworzy doskonałą osłonę przeciwwiatrową i dobrze izoluje od hałasu. Przy sadzeniu w żywopłocie pamiętaj, aby zachować odstęp od 80 cm do 1 m między poszczególnymi roślinami. Ta laurowiśnia 'Novita' zasługuje jednak na więcej niż powtarzane cięcie, które niszczy jej ulistnienie i „w zarodku” usuwa urocze kwitnienie: bardzo dobrze prezentuje się w żywopłocie nieformowanym, w połączeniu z innymi roślinami zimozielonymi (oliwnik Ebbing'a, kalina wawrzynowata, szakłak wieczniezielony, chruścina jagodna, głogownik, Taxus (x) media, ognik szkarłatny, ostrokrzew...), a także w grupie krzewów. Jeśli owoce dojrzeją, pojawi się wiele młodych roślin wewnątrz ogrodu lub poza jego granicami.