Leszczyna południowa Purpurea

Leszczyna południowa 'Purpurea', nazywana powszechnie leszczyną purpurową, to odmiana owocowego, bardzo ozdobnego krzewu! Tworzy elegancki krzew o wzniesionym pokroju, którego wyjątkowe liście opadające na zimę mają ciemnopurpurową barwę, a zwisające kotki są żółte z czerwonym obrzeżeniem. Wyróżniają się one na tle nagich gałęzi i rozświetlają ogród w samym środku zimy. W sierpniu i wrześniu roślina wytwarza duże, brunatnoczerwone, bardzo smaczne orzechy laskowe. Chętnie wykorzystywana do tworzenia wiejskich żywopłotów, powinna być sadzona z innymi leszczynami, aby zapewnić dobre owocowanie, lub na tyłach rabaty. To silnie rosnący i mrozoodporny krzew, który dobrze rośnie w każdym rodzaju gleby, nawet wapiennej, najlepiej żyznej i świeżej, na słońcu lub w półcieniu.

Leszczyna południowa należy do rodziny brzozowatych, podobnie jak brzoza. Pochodzi z południowo-wschodniej Europy i Kaukazu. Jest średniej wielkości drzewem owocowym, jednopiennym, wytwarzającym na tym samym osobniku odrębne kwiatostany męskie i żeńskie. Leszczyna purpurowa jest gatunkiem światłolubnym, preferującym gleby raczej obojętne, dość żyzne i niezbyt suche. Należy unikać miejsc zbyt gorących i suchych.

Leszczyna purpurowa to odmiana ogrodowa wyselekcjonowana w połowie XIX wieku, często sadzona jako krzew ozdobny. Wyróżnia się na tle leszczyny Lamberta purpurowym zabarwieniem liści oraz żółtymi kotkami z czerwonym obrzeżeniem. Krzew osiąga około 5 m wysokości i 3 m szerokości. Jego młode, pokryte włoskami pędy mają ciemnopurpurową barwę, a z czasem pokrywają się jasnobrązową korą, która z biegiem lat staje się bardzo ciemna. Kwitnienie przebiega w dwóch etapach: w lutym pojawiają się kwiaty męskie, zebrane w zwisające kotki o długości 6 cm, chętnie odwiedzane przez pszczoły. Następnie, w marcu, rozwijają się bardzo niepozorne kwiaty żeńskie. Mają kształt pąka o średnicy od 6 do 8 mm, częściowo skrywającego jaskrawoczerwone znamiona. Liście opadające na zimę pojawiają się późno, w maju. Są bardzo liczne i nadają roślinie gęsty, krzaczasty wygląd. Mają owalny kształt, są silnie unerwione, lekko kędzierzawe i zwinięte, a ich długość wynosi od 5 do 12 cm. Początkowo mają bardzo ciemną, niemal czarną, purpurową barwę, a latem stają się zielone z purpurowym odcieniem. Owoce, które tworzą się na jednorocznych pędach, to niełupki nazywane orzechami laskowymi. Są duże i podłużne, otoczone bardzo długimi okrywami. Początkowo są białe, a w miarę dojrzewania stają się brunatnoczerwone. Zebrane w grupach po 1–4, mają 2 cm średnicy i dojrzewają od sierpnia do września. Ponieważ roślina jest częściowo samosterylna, zaleca się sadzenie kilku leszczyn w niewielkiej odległości od siebie, aby uzyskać obfite owocowanie. Pamiętaj także o usuwaniu licznych odrostów korzeniowych, które szybko opanują wolną przestrzeń!

Leszczyna purpurowa tworzy piękny punkt przyciągający wzrok w zimowym ogrodzie, pozwalając podziwiać jej duże, barwne kotki na nagich gałęziach, układających się w efektowny kandelabr. Łatwa w uprawie na zwykłej glebie ogrodowej, nie jest polecana do miejsc zbyt suchych. Oczywiście wspaniale prezentuje się jako soliter i właśnie w ten sposób najlepiej wyeksponujesz jej walory, szczególnie zimą, gdy na tle ołowianego nieba pojawi się jej niezwykła sylwetka. Jest również często wykorzystywana w formie żywopłotu nieformowanego. Możesz także posadzić ją w ogrodzie w stylu japońskim, na słonecznym stanowisku. Warto wyobrazić sobie niewielki powojnik o niebieskich kwiatach (Clematis alpina lub integrifolia), rozrastający się u stóp starszego drzewa i jednocześnie wspinający się po jego koronie.